JC

Het is een bizarre week. Het begin van de lente wordtprettig mijmeren Johan Cruijff
dit jaar overschaduwd door verdriet en rouw.
Eerst het tragische nieuws uit Brussel,
nu dan het bericht dat Johan Cruijff ons allen,
ondanks zijn ziekte, toch zo plotseling is ontvallen.

Johan Cruijff: de held van onze voetbalnatie en zonder
twijfel ‘onze’ beste voetballer ooit. En misschien zelfs
wel van de wereld.
Johan Cruijff: een naam waar je in ieder land ter wereld
duidelijk mee kon maken waar je vandaan kwam.
Uit Nederland: het land van het totaalvoetbal,
het land van El Salvador: JC. Lees verder

Categorie:Melancholie

Een oude vriend

Hij is een tijdje weggeweest,prettig mijmeren oude vriend
best lang eigenlijk, nu ik terugblik,
destijds stilletjes er tussenuit gepiept,
als los zand tussen vingers.

Het duurde even voordat ik ‘m miste,
zijn warmte en geborgenheid,
totdat iemand me op dit gemis attendeerde
en ik op zoek ging naar ‘m, die oude vriend. Lees verder

Categorie:Liefde

Een hemels sorry

Enkele maanden geleden ging hier de hemelpoort fors openbroekleer
en stuiterden niet veel later flinke hagelstenen op
het dak van mijn autootje.
De weergoden hadden vermoedelijk een pesthumeur.
Het gevolg was dat het dak van mijn auto opmerkelijk
veel gelijkenis vertoonde met een poffertjespan.
Net zoals de autodaken van zo’n tweeduizend
buurtgenoten overigens.
Nu heb ik niets tegen poffertjespannen, maar als dak
van mijn voertuig vind ik dit minder geschikt.
Laten maken dus maar.

Gelukkig bleek ik hiervoor verzekerd te zijn, zodat
ik vorige week dan eindelijk bij de garage mocht komen
opdraven teneinde de schade te laten herstellen.
Aan het einde van de dag was mijn trotse bezit weer
helemaal als nieuw en was er geen spoor meer te bekennen
van het natuurgeweld van twee maanden daarvoor.
Nou ja, op een klein dingetje na dan.
Bij het uitdeuken was het derde remlicht gesneuveld en
deze kon ik vanmorgen dus laten vervangen bij de garage. Lees verder

Arme Ahmed Aboutaleb

Tenenkrommend keek ik gisteravond naar het laatste journaal.ahmed
Geen goed programma om naar te kijken, zo vlak voor het slapen gaan.
Zeker niet als er een ‘kudde’ Rotterdammers
(want een andere naam kan ik er niet voor bedenken)
zich laat horen in een tent aan de Edo Bergsmaweg,
waar de burgemeester uitleg probeerde te geven
over de komst van het AZC aan geïnteresseerden (..) en omwonenden.

Deze ‘geïnteresseerden’ lieten zich inderdaad horen.
Fluitend en schreeuwend, welteverstaan, waarna ze hun
‘argumenten’, waarmee ze dus tegen de komst van het AZC pleitten,
later bekrachtigden door stenen en vuurwerk naar de in allerijl
opgeroepen politie en Mobiele Eenheid te gooien.
Volwassen mensen, die naar eigen zeggen, ‘zich aangevallen,
niet serieus genomen en zich bedreigd in hun eigen veiligheid voelen.’ (..) Lees verder

Categorie:Soortgenoten

Smeerwraak

Ik voel me dezer dagen een soort Martin Bril.smeerwraak
Niet dat ik de illusie heb zijn vlotte pen maar enigszins te kunnen evenaren,
noch dat ik het vermogen heb de fijne kleine details van de gebeurtenissen
die zich om mij heen plaatsvinden op vergelijkbare wijze gade te kunnen slaan
en te analyseren; maar desalniettemin kwam zijn naam vanmiddag spontaan
bij me naar binnen fladderen, daar, al liggend op het strand in Spanje.

Ook ik, net als Bril, heb me in mijn uppie in een leefwereld begeven,
die voor mij min of meer onbekend is en waar ik als buitenstaander me
ongegeneerd kan verwonderen over het doen en laten van mijn soortgenoten.
Al met al een prettige dag-vullende bezigheid, dat gadeslaan van mede
vakantiegangers.
Tsja.

Ietwat schuin links van me op het strand, vraagt een dame van een jaar of
zeventig (schatting geheel voor rekening van ondergetekende) vrij dwingend
aan manlief of hij zo vriendelijk wil zijn haar rug in te smeren.
Het ‘dwingende’ concludeer ik uit het feit dat haar eega tot aan het moment van
het bewuste verzoek, nietsvermoedend doch geheel relaxed op zijn rug en met
zijn ogen gesloten van het zonnetje ligt te genieten, maar dat een por in zijn
zij pardoes een einde maakt aan dit fijne rustmoment van de man. Lees verder

El baño

Het is weliswaar een besef waar ik niets mee opschiet,urinoir2
maar desalniettemin toch fijn dat ik deze rode draad
in mijn leven nu eindelijk eens heb opgemerkt.
Ik heb namelijk iets met urineren op buitenlandse toiletten.
Er is altijd wel iets aan de hand,
als ik mijn gulp open rits en mijn vriend ter hand neem.
Zo ook vandaag, in Cartagena, in een kroeg aan de haven,
op een piepklein toiletje: El baño in het Spaans.

Het ging al fout op het terras,
waar een viertal oudere Engelse dames,
wiens houdbaarheidsdatum allang verstreken leek te zijn,
keer op keer en luid giechelend het woord ‘orgasm‘ bezigden.
Omdat ik in beelden denk,
en in dit geval liever niet geconfronteerd wilde worden met het beeld
van dit kwartet oudjes in combinatie met een seksueel hoogtepunt,
wendde ik gauw mijn blik af en nam een slok van mijn café con leche… Lees verder

Wiebelzak

Ik word wakker van een klaaglijk gemiauw.wiebelzak
Poek, mijn aanlooppoes, zit aan het voeteneind van mijn bed
te dralen en heeft besloten dat ze naar buiten wil.
Het is vijf uur ’s morgens: ‘wat een timing’.
Mopperend sla ik het dekbed open, hijs me uit bed
en volg Poek, die inmiddels al onderaan de trap zit te miauwen.

Ik zwieper de achterdeur open om Poek haar vrijheid te gunnen
en krijg als dank van haar een kopje tegen mijn blote kuit.
Ze dartelt vervolgens naar buiten en gaat een meter of vijf
verderop plechtig zitten, alsof dat de uitverkoren plek is
vanwaar ze haar territorium het beste kan overzien.
Achter haar roert er zich nu iets, maar mevrouw ziet niets. Lees verder

Categorie:Dieren

Brommers kieken

Het is een druilige zondagmorgen.BROMMERS1
De warmte van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een grijs
wolkendek, waaruit nu al urenlang druppels vallen.
De regen is het enige geluid dat ik waarneem,
hier aan de rustige Maasdijk.
Druppels die de grond, het dak, de picknicktafel dan wel mijn
wasgoed als landingsplaats hebben getroffen.
Het heeft iets vredigs, dit geluid van neerdalend water.

Dan wordt deze vredige zondagmorgen plots verstoord
door een hoog, aanzwellend en jankend geluid.
Het is een bekend, doch irritant geluid.
Een brommer.
Of beter: brommers.
Honderden…
De regen wordt overstemd door het gejank die deze talrijke
50cc machientjes produceren. Lees verder

Categorie:Mannen, Soortgenoten

Lach

Een grijns van oor tot oor.sun
De ogen vormen kleine spleetjes
van de pret
Heerlijk onbeschaamd
toont het gezicht haar blijheid,
een zonnige gelukzaligheid,
puur en ongeremd,
reflecterend
van wat daar binnenin gaande is,
een hart laat smelten. Lees verder

Categorie:Liefde, Muziek

Boy

Ik heb ‘m al een tijdje;boy
bijna 35 jaar nu.
Mijn eerste langspeelplaat,
gekregen van mijn zus op m’n 13e verjaardag.
Op de cover prijkt de afbeelding van een jongen,
die recht in de camera van de fotograaf kijkt.
Een intrigerende foto.
Dat vond ik toen al,
en nu nog steeds.
Peter Rowan heet de jongen,
die later nog meer albumhoezen zou sieren.
Ach ja, 13 jaar was ik toen,
een kind nog,
‘a boy,’
worstelend met zijn ontluikende adolescentie.
Grijs gedraaid heb ik ‘m, die LP
en er ontelbaar vaak luidkeels op mee gezongen.
‘I will folloooooow!’ Lees verder

Categorie:Melancholie, Muziek

Die dag

Als ze lacht, lacht haar hele gezicht.Die dag
Haar mondhoeken krullen omhoog
en eindigen daar waar rode konen opbollen.
Ze lacht haar tanden bloot, haar perfecte imperfectie.
Haar ogen, oooh haar ogen…
lange wimpers omlijsten dit helderste blauw
als bloemblaadjes een onweerstaanbare bloem.

Ze heeft iets kinderlijks en puurs,
ze is vrouwelijk en stoer tegelijk,
ze is welbespraakt, maar soms ook genadeloos vilein,
ze is eerlijk en open, voor zover ze kan en durft,
ze droomt haar dromen en leeft haar leven,
ze heeft een verleden geleefd, maar leeft in het nu,
ze is trots, zoals alleen een trotse moeder kan zijn. Lees verder

Categorie:Liefde

Een gezamenlijke droom

Het is 11 januari 2008.droom
Een broer en zus dromen dezelfde droom
op tweehonderd kilometer afstand van elkaar
Ze dromen over hem, eenzaam en vervreemd,
vader van deze twee kinderen.

De omstandigheden van de twee
nodigden niet echt uit tot dromerij,
maar klaarblijkelijk laten dromen
zich niet leiden door gebeurtenissen in het wereldse.
Deze droom in ieder geval niet. Lees verder

Categorie:Melancholie, Overige

Papillon

Papillon.papillon
Het mooie melodieuze woord, dat mij altijd onmiddellijk aan de
gelijknamige film uit 1973 deed denken,
waarin Steve McQueen en Dustin Hoffman zo schitterden.
Papillon.
De man met de tatoeage van een vlinder op zijn borst,
die uiteindelijk zijn vrijheid weet te hervinden
na een ongewisse sprong van een klif.

Na het nieuws van de afgelopen week,
over het omgebrachte jongetje van zeven jaar in Heerlen,
zal voor mij Papillon nooit meer zo melodieus klinken.
Tsja, zo gaat dat nu eenmaal met associaties.
Na het horen van deze naam, zullen mijn hersenen voortaan op de
automatische piloot gaan mijmeren en keer op keer stilstaan
bij de vraag ‘waarom’?
Waarom mocht een zevenjarig vrolijk joch niet verder leven? Lees verder

Een onbekend verdriet

Het is augustus 2009,
hun eerste date.
Eten, veel wijn en nog meer woorden,
afgesloten met een voorzichtige kus.
Samen op een Arnhem’s terras,
hij in een shabby shirt, zij in een keurige blouse.
Zij heeft iets dat hem intrigeert,
maar waar hij nooit de vinger achter zal krijgen.

Ze is slim en behoedzaam,
zoveel is hem wel direct duidelijk.
Ze is ook attent, goedlachs en ad rem, en tovert
met haar wenkbrauwen een fantastisch mimiek op haar gezicht.
Haar sensualiteit is voor hem ongeëvenaard en zal
een verslavende werking op hem blijken te hebben.
Haar woordenstroom is doeltreffend effectief en hiermee
weet ze later niet alleen zich zelf te bezeren. Lees verder

Categorie:Liefde, Melancholie