To dust

Het was de bedoeling om een vrolijk stukje te schrijventomtits png
over de sneeuwklokjes en de narcissen die overal weer opduiken.
Prachtig zijn ze.
Ze geven letterlijk weer kleur aan de grauwe groenstroken langs de wegen,
waar de forenzen dagelijks haastig voorbij denderen.

Maar helaas, het lot besliste anders.
Vanmorgen, op de terugweg van de tandarts -die een nieuwe sneeuwklokjeswitte kroon bij me had geïnstalleerd, lag ie daar.
Of eigenlijk was het geen ie meer.
Het was een het geworden.
Een iets.
Vermoedelijk ooit een vogel,
nu niets meer dan een plat restant van wat ooit een ademend beest moet zijn geweest.
Een moment van onoplettendheid werd het beessie fataal.
Einde oefening.

Een triest gezicht.
Het karkas, maar zelfs dat was het eigenlijk al niet meer,
was geplaveid door dezelfde forenzen die eerder langs de sneeuwklokjes snelden.
De structuur van het asfalt begon al door de restanten van het beessie heen te dringen.
Het asfalt absorbeerde ´m als het ware.
Gretig, als een hongerig monster.
Alsof het niet asfalt betrof, maar drijfzand, waar het leven langzaam in wegzakte.

De gele vrolijkheid van de narcissen was op slag verdwenen
en het hitnummer 1979 van de Smashing Pumpkins galmde door mijn hoofd.

`and we don't know
 just where our bones will rest
 to dust i guess
 forgotten and absorbed into the earth below`

Forgotten and absorbed…
Zou leadzanger Billy Corgan hetzelfde beeld gezien hebben,
toen hij zich over het blanco papier boog, om dit droevige lied te schrijven?

 Wijchen, 2010

 

Noot: getoonde afbeelding is een olieverf schilderijtje van Irene Veltman: ‘Even tomtits cannot fly through windows / 12 x 17 cm’ .  (Voor nog meer moois, klik op de link!)

Tags: ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd19 augustus 2014 door Gerard in categorie Melancholie, Muziek

Prettig als je een reactie achterlaat!