A50

Afgelopen woensdag reed ik , vanuit mijn woonplaats aan de Maas,a50
weer eens richting het noorden.
Naar mijn geboortegrond dus.
Het is een ritje van -pak ‘m beet- twee uur
en vaak een prima gelegenheid om de gedachten weer eens wat te ordenen.
Zo ook dit keer.
Alleen was ik nu niet degene die deze gedachten ordende,
maar waren er prikkels van buitenaf die me keer op keer
een hernieuwd inzicht gaven.

Sinds ik in het Zuiden woon, nu ruim twintig jaar,
heb ik deze route al honderden keren afgelegd.
Ik ken de weg op mijn duimpje en heb het asfalt in al die jaren
zich zien uitbreiden en verbreden tot aan mijn finishplaats.
Tussen het vertrekpunt en mijn reisdoel,
ligt in mijn beleving een stuk niemandsland.
Aanduidingen van plaatsen waar ik niet of nauwelijks een
associatie mee heb.
En ik rijd er dan ook gedachteloos aan voorbij.
Althans, tot afgelopen woensdag.

Al zo’n twee kilometer na vertrek kwam de eerste prikkel.
Ik passeerde de woonplaats van mijn beide kinderen en hun moeder,
en een warm gevoel drong mijn -nog slaperige- lichaam binnen.
Hier, in deze omgeving, is het allemaal begonnen.
De liefde; die uiteindelijk resulteerde in een warm gezin
met twee heerlijke kinderen.
Hun basis ligt hier.
Hun’ roots’.
Waar ze later ook zouden gaan wonen, bedacht ik me,
de kans is groot dat ze hier gedurende de rest van hun leven nog vele malen zullen komen.
Zoals ik nog zo vaak naar Friesland ga.

De volgende impuls kwam bij Arnhem,
waar ik kort geleden nog een mooi iemand heb mogen ontmoeten
en een piepklein stukje in haar leven heb mee mogen lopen.
Mooie momenten dringen om voorrang in mijn hoofd.
Ik geniet van deze herinneringen,
maar net als toen kan ik hier niet stil blijven staan.
Vanuit mijn onrustige onderbewuste werd er aan mij getrokken,
zoals mijn witte autootje me nu dwingt koers te houden.
Verder rijden dus.
Op naar mijn bestemming, denk ik,
nog niet wetende dat de reis vandaag zelf het doel zal zijn.

Niet ver na Arnhem volgt er een pijnlijke prikkel,
die me in sneltreinvaart de beelden van de afgelopen vijf  jaar toont.
Een brok in mijn keel noopt me de snelheid te minderen
en deze halte iets rustiger te passeren.
Ik steek een sigaret op en neem een slok Spa Reine.
Het is alsof ik vanaf een soort ere-balkon naar een film van mezelf kijk.
Ik kijk er letterlijk op neer
en zie welke fouten de hoofdpersoon maakt,
hoe hij zichzelf verliest
en wat zijn tegenspeelster met hem doet.
Hoofdschuddend, maar opgelucht, neem ik nog een flinke slok.

Het is een verhelderend ritje.
Kort na de vorige, volgen al rap nog twee herinneringen
van minder recente datum.
Een fysiek avontuur,
en er zijn geen emoties die zich van me meester maken.
Gelukkig maar. Ook wel eens fijn.
De reis gaat verder in relatieve rust en
wordt veraangenaamd door muziek die ikzelf heb uitgekozen
en op een USB-stick heb gezet.
Het volume staat op standje maximaal en ik brul luidkeels mee,
wat af en toe leidt tot fronsende blikken van mede weggebruikers.

Vlak voor Zwolle voelt het alsof iemand plots mijn hoofd beetpakt
en me liefdevol iets in mijn oor fluistert.
Ik krijg kippenvel en weet waarom.
De boodschap van weleer vindt eindelijk vruchtbare grond.
Het zaadje kan ontkiemen.
Het heeft geduldig gewacht tot de tijd rijp was,
in die donkere krochten,
en kan zich nu eindelijk gaan wortelen.
De gesproken woorden dalen neer,
absorberen het licht
en geven haar hierdoor nog meer glans.

Beduusd, maar verwarmd vervolg ik mijn weg.
De betekenis van de prikkels van het afgelopen uur
dringt tot me door.
Een rilling.
Ik heb vele afslagen genomen,
maar keerde altijd weer terug op de hoofdweg,
omdat de ingeslagen weg toch niet de juiste richting voor mij bleek.
Omkeren maar en weer terug naar af.
Terug naar de snelweg, de A50. Mijn weg.
Halverwege de terugweg zie ik een bord staan dat ‘mijn richting’ aanduidt
en ik constateer verbaasd dat het er al die tijd –ietwat verscholen– gewoon al stond…

 


 

Tags: , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd5 september 2014 door Gerard in categorie Liefde, Melancholie

7 thoughts on “A50

    1. Gerard (Post author)

      Dankjewel Joost, alweer. Ik stel voor dat we eens live die anekdotes uitwisselen en bij die gelegenheid ook meteen maar een wijntje of zo nuttigen.

      Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!