Een oude vriend

Hij is een tijdje weggeweest,prettig mijmeren oude vriend
best lang eigenlijk, nu ik terugblik,
destijds stilletjes er tussenuit gepiept,
als los zand tussen vingers.

Het duurde even voordat ik ‘m miste,
zijn warmte en geborgenheid,
totdat iemand me op dit gemis attendeerde
en ik op zoek ging naar ‘m, die oude vriend. Lees verder

Lach

Een grijns van oor tot oor.sun
De ogen vormen kleine spleetjes
van de pret
Heerlijk onbeschaamd
toont het gezicht haar blijheid,
een zonnige gelukzaligheid,
puur en ongeremd,
reflecterend
van wat daar binnenin gaande is,
een hart laat smelten. Lees verder

Die dag

Als ze lacht, lacht haar hele gezicht.Die dag
Haar mondhoeken krullen omhoog
en eindigen daar waar rode konen opbollen.
Ze lacht haar tanden bloot, haar perfecte imperfectie.
Haar ogen, oooh haar ogen…
lange wimpers omlijsten dit helderste blauw
als bloemblaadjes een onweerstaanbare bloem.

Ze heeft iets kinderlijks en puurs,
ze is vrouwelijk en stoer tegelijk,
ze is welbespraakt, maar soms ook genadeloos vilein,
ze is eerlijk en open, voor zover ze kan en durft,
ze droomt haar dromen en leeft haar leven,
ze heeft een verleden geleefd, maar leeft in het nu,
ze is trots, zoals alleen een trotse moeder kan zijn. Lees verder

Categorie:Liefde | 6 Comments »

Een onbekend verdriet

Het is augustus 2009,
hun eerste date.
Eten, veel wijn en nog meer woorden,
afgesloten met een voorzichtige kus.
Samen op een Arnhem’s terras,
hij in een shabby shirt, zij in een keurige blouse.
Zij heeft iets dat hem intrigeert,
maar waar hij nooit de vinger achter zal krijgen.

Ze is slim en behoedzaam,
zoveel is hem wel direct duidelijk.
Ze is ook attent, goedlachs en ad rem, en tovert
met haar wenkbrauwen een fantastisch mimiek op haar gezicht.
Haar sensualiteit is voor hem ongeëvenaard en zal
een verslavende werking op hem blijken te hebben.
Haar woordenstroom is doeltreffend effectief en hiermee
weet ze later niet alleen zich zelf te bezeren. Lees verder

Een ongrijpbare rammelaar

Toen ik een klein jochie was, hadden we thuis twee konijnen.rammelaar
Een witte met rode oogjes (een zogenaamde roodoog pool) en een grijze.
Ze zaten samen knus in een hok met twee verdiepingen.
Het waren twee mannetjes.
Of beter: twee rammelaars.
Dat knusse was overigens van korte duur, want toen beide heren eenmaal
geslachtsrijp waren, begon de ellende.
Het witte exemplaar had namelijk ontdekt,
dat ie zijn paringsdrift prima op zijn grijze soortgenoot kon botvieren.
Wij hadden al het vermoeden dat de grijze rammelaar het hier niet helemaal mee eens was,
want alvorens het pooltje zijn driften kon bevredigen,
vond er altijd eerst een flinke achtervolgingsrace plaats in het hokje.
We besloten het echter even aan te kijken, wij opvoeders.
Er kon immers nog iets moois tot stand komen tussen die twee.
Je weet het niet.. Lees verder

In het gras

Het gras is nog een ietsje klaminhetgras
maar dat houdt me niet tegen
ik ontvouw mijn lijf onder de beukenstam
en zie daarboven mij een groenblauwe zegen

Op mijn rug in het gras
handen rusten onder mijn hoofd
wat zojuist nog hectisch was
wordt nu prettig kietelend gedoofd Lees verder

Transparante geborgenheid

De thermometer tikt net de twintig graden aan, het strandgeborgenheid
wordt voornamelijk bevolkt door wandelaars gehuld in jas
en een straf windje geselt onze kuiten met opwaaiend zand.
We zoeken naarstig maar vastberaden een beschut plekje,
waar we de laatste zonnestralen van dit jaar kunnen gaan absorberen.
Naast een strandhokje en vlakbij het helmgras zetten we een blauw
strandtentje op, die ons beschutting moet gaan geven.

Als het blauwe polyester eenmaal staat,
kruipen we erachter en wentelen we ons in het UV-bad.
Heerlijk!
De zee is op de achtergrond duidelijk aanwezig,
maar onze blikken focussen zich alleen op elkaar.
Een fles rosé, wat nootjes en een broodje met rozijnen
veraangenamen ons verblijf op dit strandje nog meer. Lees verder

Herfst

herfstHij komt er weer aan. De herfst.
De oude eik in mijn tuin bombardeert me alweer enkele weken met zijn vruchten.
Het regent eikels.
De lavendel is aan het einde van haar bloeiperiode gekomen
en het aantal spinnenwebben in het groen is talrijker dan de haren op mijn hoofd.
Mismoedig veeg ik dagelijks de gevallen bladeren op een hoop,
om ze daarna in de groencontainer te gooien en ze zo aan mijn zicht te onttrekken.
Een bij voorbaat verloren gevecht natuurlijk.
Ze blijven maar vallen. Eikels en bladeren.
Maar ik blijf vegen, als een soort ontkenning van wat komen gaat.
Ik wil me nog even vasthouden aan de zomer.
De zon omarmen. De geur van lavendel opsnuiven.
En vallende bruine blaadjes verstoren die behoefte nu eenmaal bruut. Lees verder

A50

Afgelopen woensdag reed ik , vanuit mijn woonplaats aan de Maas,a50
weer eens richting het noorden.
Naar mijn geboortegrond dus.
Het is een ritje van -pak ‘m beet- twee uur
en vaak een prima gelegenheid om de gedachten weer eens wat te ordenen.
Zo ook dit keer.
Alleen was ik nu niet degene die deze gedachten ordende,
maar waren er prikkels van buitenaf die me keer op keer
een hernieuwd inzicht gaven.

Sinds ik in het Zuiden woon, nu ruim twintig jaar,
heb ik deze route al honderden keren afgelegd.
Ik ken de weg op mijn duimpje en heb het asfalt in al die jaren
zich zien uitbreiden en verbreden tot aan mijn finishplaats.
Tussen het vertrekpunt en mijn reisdoel,
ligt in mijn beleving een stuk niemandsland.
Aanduidingen van plaatsen waar ik niet of nauwelijks een
associatie mee heb.
En ik rijd er dan ook gedachteloos aan voorbij.
Althans, tot afgelopen woensdag. Lees verder

Stilte in mij

Het bankje aan de uiterwaarden van de Maas is verweerdstilte in mij
en hangt bovendien helemaal scheef.
Toch nestel ik me er op en probeer het uitzicht in me op te nemen.
Grasland, met tientallen gaggelende, grauwe ganzen op de voorgrond.
Daarachter stroomt de Maas en ik zie het veerpondje naderen.
Aan de overkant het voor mij bekende dorpje, met de wiekloze molen.

Ik focus me op de gakkende ganzen.
Een exemplaar rekt zich uit, terwijl de rest graast.
Hij (of zij) gaat op zijn gevliesde tenen staan,
reikt zijn nek zo ver als ie kan, schudt overdreven met zijn vleugels
en gaat vervolgens ook weer verder met grazen.
Het is een grote groep, zo bij elkaar, en ze laten zich flink aan me horen.

Heerlijk! Ik geniet van dit moment ;
geen gedachte die mijn waarneming kan verstoren.
De geuren van dit stukje Brabant en de opstekende wind,
completeren dit zintuiglijke genot.
Rust in het hoofd, stilte in mij.
Ik strek mijn benen , ontvouw mijn armen, leg ze op de rugleuning
van het gammele bankje en omarm zo de wereld voor me. Lees verder