JC

Het is een bizarre week. Het begin van de lente wordtprettig mijmeren Johan Cruijff
dit jaar overschaduwd door verdriet en rouw.
Eerst het tragische nieuws uit Brussel,
nu dan het bericht dat Johan Cruijff ons allen,
ondanks zijn ziekte, toch zo plotseling is ontvallen.

Johan Cruijff: de held van onze voetbalnatie en zonder
twijfel ‘onze’ beste voetballer ooit. En misschien zelfs
wel van de wereld.
Johan Cruijff: een naam waar je in ieder land ter wereld
duidelijk mee kon maken waar je vandaan kwam.
Uit Nederland: het land van het totaalvoetbal,
het land van El Salvador: JC. Lees verder

Boy

Ik heb ‘m al een tijdje;boy
bijna 35 jaar nu.
Mijn eerste langspeelplaat,
gekregen van mijn zus op m’n 13e verjaardag.
Op de cover prijkt de afbeelding van een jongen,
die recht in de camera van de fotograaf kijkt.
Een intrigerende foto.
Dat vond ik toen al,
en nu nog steeds.
Peter Rowan heet de jongen,
die later nog meer albumhoezen zou sieren.
Ach ja, 13 jaar was ik toen,
een kind nog,
‘a boy,’
worstelend met zijn ontluikende adolescentie.
Grijs gedraaid heb ik ‘m, die LP
en er ontelbaar vaak luidkeels op mee gezongen.
‘I will folloooooow!’ Lees verder

Een gezamenlijke droom

Het is 11 januari 2008.droom
Een broer en zus dromen dezelfde droom
op tweehonderd kilometer afstand van elkaar
Ze dromen over hem, eenzaam en vervreemd,
vader van deze twee kinderen.

De omstandigheden van de twee
nodigden niet echt uit tot dromerij,
maar klaarblijkelijk laten dromen
zich niet leiden door gebeurtenissen in het wereldse.
Deze droom in ieder geval niet. Lees verder

Papillon

Papillon.papillon
Het mooie melodieuze woord, dat mij altijd onmiddellijk aan de
gelijknamige film uit 1973 deed denken,
waarin Steve McQueen en Dustin Hoffman zo schitterden.
Papillon.
De man met de tatoeage van een vlinder op zijn borst,
die uiteindelijk zijn vrijheid weet te hervinden
na een ongewisse sprong van een klif.

Na het nieuws van de afgelopen week,
over het omgebrachte jongetje van zeven jaar in Heerlen,
zal voor mij Papillon nooit meer zo melodieus klinken.
Tsja, zo gaat dat nu eenmaal met associaties.
Na het horen van deze naam, zullen mijn hersenen voortaan op de
automatische piloot gaan mijmeren en keer op keer stilstaan
bij de vraag ‘waarom’?
Waarom mocht een zevenjarig vrolijk joch niet verder leven? Lees verder

Een onbekend verdriet

Het is augustus 2009,
hun eerste date.
Eten, veel wijn en nog meer woorden,
afgesloten met een voorzichtige kus.
Samen op een Arnhem’s terras,
hij in een shabby shirt, zij in een keurige blouse.
Zij heeft iets dat hem intrigeert,
maar waar hij nooit de vinger achter zal krijgen.

Ze is slim en behoedzaam,
zoveel is hem wel direct duidelijk.
Ze is ook attent, goedlachs en ad rem, en tovert
met haar wenkbrauwen een fantastisch mimiek op haar gezicht.
Haar sensualiteit is voor hem ongeëvenaard en zal
een verslavende werking op hem blijken te hebben.
Haar woordenstroom is doeltreffend effectief en hiermee
weet ze later niet alleen zich zelf te bezeren. Lees verder

Geuren in Mullum

Ik heb iets met geuren.mullum
Een geur geeft veel informatie aan mijn onderbewuste door
en is in staat zowel mijn hersenen,
als mijn ledematen te activeren.
Zoals bij iedereen het geval zal zijn, vermoed ik.
Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik rechtsomkeer moet maken,
wanneer ik het toilet betreed en al snuffelend constateer
dat mijn puberende zoon me zojuist voor is gegaan. Nuttige info!
Geuren kunnen me ook, pardoes, in een andere gemoedstoestand brengen.
Als mijn lief zich naast me vleit en ze zo heerlijk naar zich zelf ruikt,
kan mijn interesse voor Studio Sport bijvoorbeeld ,
zo maar verdwijnen en plaats maken voor een gezamenlijke interesse.
Een wondermiddel! Lees verder

Thuiskomen

Ik vind het altijd een feestje om thuis te komen
Zo rijdend over het dijkje langs de Maas
begroeten de vertrouwde vormen me
De grazende koeien aan het begin van de weg
lijken te zweven door de deken van nevel
Net als de schapen iets verderop
Een vlucht ganzen scheert in V-formatie
over het sprookje dat mijn thuis is
Een man strekt zich eens lekker uit
op een wiebelig houten bankje
en ziet zijn trouwe viervoeter
nieuwsgierig neuzen in het natte gras Lees verder

Herfst

herfstHij komt er weer aan. De herfst.
De oude eik in mijn tuin bombardeert me alweer enkele weken met zijn vruchten.
Het regent eikels.
De lavendel is aan het einde van haar bloeiperiode gekomen
en het aantal spinnenwebben in het groen is talrijker dan de haren op mijn hoofd.
Mismoedig veeg ik dagelijks de gevallen bladeren op een hoop,
om ze daarna in de groencontainer te gooien en ze zo aan mijn zicht te onttrekken.
Een bij voorbaat verloren gevecht natuurlijk.
Ze blijven maar vallen. Eikels en bladeren.
Maar ik blijf vegen, als een soort ontkenning van wat komen gaat.
Ik wil me nog even vasthouden aan de zomer.
De zon omarmen. De geur van lavendel opsnuiven.
En vallende bruine blaadjes verstoren die behoefte nu eenmaal bruut. Lees verder

A50

Afgelopen woensdag reed ik , vanuit mijn woonplaats aan de Maas,a50
weer eens richting het noorden.
Naar mijn geboortegrond dus.
Het is een ritje van -pak ‘m beet- twee uur
en vaak een prima gelegenheid om de gedachten weer eens wat te ordenen.
Zo ook dit keer.
Alleen was ik nu niet degene die deze gedachten ordende,
maar waren er prikkels van buitenaf die me keer op keer
een hernieuwd inzicht gaven.

Sinds ik in het Zuiden woon, nu ruim twintig jaar,
heb ik deze route al honderden keren afgelegd.
Ik ken de weg op mijn duimpje en heb het asfalt in al die jaren
zich zien uitbreiden en verbreden tot aan mijn finishplaats.
Tussen het vertrekpunt en mijn reisdoel,
ligt in mijn beleving een stuk niemandsland.
Aanduidingen van plaatsen waar ik niet of nauwelijks een
associatie mee heb.
En ik rijd er dan ook gedachteloos aan voorbij.
Althans, tot afgelopen woensdag. Lees verder

Monument

De trein accelereerde gestaag, het station Dukenburg achter zich latend.
Vlak voordat we de brug over het kanaal overreden, doemde het op:voorstraat 34 png
de restanten van wat eens woonhuizen waren.
Nu niet meer dan verzonken funderingen, omsingeld door troosteloos klei.
Een triest gezicht.
Taferelen die zich hier hebben afgespeeld, zijn weggevaagd met het steen.
Herinneringen zijn nu nog slechts gevangen in de hoofden van de oud bewoners.
Kinderjaren, een eerste zoen, momenten van geluk, wellicht een knallende ruzie;
ze zijn niet meer ‘tastbaar’. Lees verder

To dust

Het was de bedoeling om een vrolijk stukje te schrijventomtits png
over de sneeuwklokjes en de narcissen die overal weer opduiken.
Prachtig zijn ze.
Ze geven letterlijk weer kleur aan de grauwe groenstroken langs de wegen,
waar de forenzen dagelijks haastig voorbij denderen. Lees verder