Smeerwraak

Ik voel me dezer dagen een soort Martin Bril.smeerwraak
Niet dat ik de illusie heb zijn vlotte pen maar enigszins te kunnen evenaren,
noch dat ik het vermogen heb de fijne kleine details van de gebeurtenissen
die zich om mij heen plaatsvinden op vergelijkbare wijze gade te kunnen slaan
en te analyseren; maar desalniettemin kwam zijn naam vanmiddag spontaan
bij me naar binnen fladderen, daar, al liggend op het strand in Spanje.

Ook ik, net als Bril, heb me in mijn uppie in een leefwereld begeven,
die voor mij min of meer onbekend is en waar ik als buitenstaander me
ongegeneerd kan verwonderen over het doen en laten van mijn soortgenoten.
Al met al een prettige dag-vullende bezigheid, dat gadeslaan van mede
vakantiegangers.
Tsja.

Ietwat schuin links van me op het strand, vraagt een dame van een jaar of
zeventig (schatting geheel voor rekening van ondergetekende) vrij dwingend
aan manlief of hij zo vriendelijk wil zijn haar rug in te smeren.
Het ‘dwingende’ concludeer ik uit het feit dat haar eega tot aan het moment van
het bewuste verzoek, nietsvermoedend doch geheel relaxed op zijn rug en met
zijn ogen gesloten van het zonnetje ligt te genieten, maar dat een por in zijn
zij pardoes een einde maakt aan dit fijne rustmoment van de man. Lees verder

El baño

Het is weliswaar een besef waar ik niets mee opschiet,urinoir2
maar desalniettemin toch fijn dat ik deze rode draad
in mijn leven nu eindelijk eens heb opgemerkt.
Ik heb namelijk iets met urineren op buitenlandse toiletten.
Er is altijd wel iets aan de hand,
als ik mijn gulp open rits en mijn vriend ter hand neem.
Zo ook vandaag, in Cartagena, in een kroeg aan de haven,
op een piepklein toiletje: El baño in het Spaans.

Het ging al fout op het terras,
waar een viertal oudere Engelse dames,
wiens houdbaarheidsdatum allang verstreken leek te zijn,
keer op keer en luid giechelend het woord ‘orgasm‘ bezigden.
Omdat ik in beelden denk,
en in dit geval liever niet geconfronteerd wilde worden met het beeld
van dit kwartet oudjes in combinatie met een seksueel hoogtepunt,
wendde ik gauw mijn blik af en nam een slok van mijn café con leche… Lees verder

Een ongrijpbare rammelaar

Toen ik een klein jochie was, hadden we thuis twee konijnen.rammelaar
Een witte met rode oogjes (een zogenaamde roodoog pool) en een grijze.
Ze zaten samen knus in een hok met twee verdiepingen.
Het waren twee mannetjes.
Of beter: twee rammelaars.
Dat knusse was overigens van korte duur, want toen beide heren eenmaal
geslachtsrijp waren, begon de ellende.
Het witte exemplaar had namelijk ontdekt,
dat ie zijn paringsdrift prima op zijn grijze soortgenoot kon botvieren.
Wij hadden al het vermoeden dat de grijze rammelaar het hier niet helemaal mee eens was,
want alvorens het pooltje zijn driften kon bevredigen,
vond er altijd eerst een flinke achtervolgingsrace plaats in het hokje.
We besloten het echter even aan te kijken, wij opvoeders.
Er kon immers nog iets moois tot stand komen tussen die twee.
Je weet het niet.. Lees verder

Een nuttig slipje

Het is een prachtige dag in september.nuttig slipje
De Maas is als een spiegel, de zon schijnt uitbundig.
Kortom een prima gelegenheid om de boodschappen
dit keer eens op de fiets te gaan bemachtigen.
Het dorp waar de kleine supermarkt is gevestigd,
bevindt zich zo’n vijf kilometer verderop
en het fietspad voert langs de vlakke rivier.
Onderweg loeren er geen gevaren,
want behoudens enkele boerderijtjes
zal ik onderweg niets tegenkomen.
Een geruststellende gedachte voor mij,
als zwabberende mooi weer fietser. Lees verder

Stilte in mij

Het bankje aan de uiterwaarden van de Maas is verweerdstilte in mij
en hangt bovendien helemaal scheef.
Toch nestel ik me er op en probeer het uitzicht in me op te nemen.
Grasland, met tientallen gaggelende, grauwe ganzen op de voorgrond.
Daarachter stroomt de Maas en ik zie het veerpondje naderen.
Aan de overkant het voor mij bekende dorpje, met de wiekloze molen.

Ik focus me op de gakkende ganzen.
Een exemplaar rekt zich uit, terwijl de rest graast.
Hij (of zij) gaat op zijn gevliesde tenen staan,
reikt zijn nek zo ver als ie kan, schudt overdreven met zijn vleugels
en gaat vervolgens ook weer verder met grazen.
Het is een grote groep, zo bij elkaar, en ze laten zich flink aan me horen.

Heerlijk! Ik geniet van dit moment ;
geen gedachte die mijn waarneming kan verstoren.
De geuren van dit stukje Brabant en de opstekende wind,
completeren dit zintuiglijke genot.
Rust in het hoofd, stilte in mij.
Ik strek mijn benen , ontvouw mijn armen, leg ze op de rugleuning
van het gammele bankje en omarm zo de wereld voor me. Lees verder

Een grijs sprietje

Nog half slapend stap ik mijn badkamer binnen,oor
ik draai de douche alvast aan,
maar poets eerst mijn tanden.
Het glazuur is na twee minuten goed gepolijst
en de douche lekker warm.
Wel zo prettig.

Na het waterballet en slordige afdroogbeurt,
sta ik in de schemerige badkamer voor de bewasemde spiegel.
Een geruststellend filter, zo op de vroege morgen.
Sommige dingen zie je liever niet,
op de nuchtere maag. Lees verder