Thuiskomen

Ik vind het altijd een feestje om thuis te komen
Zo rijdend over het dijkje langs de Maas
begroeten de vertrouwde vormen me
De grazende koeien aan het begin van de weg
lijken te zweven door de deken van nevel
Net als de schapen iets verderop
Een vlucht ganzen scheert in V-formatie
over het sprookje dat mijn thuis is
Een man strekt zich eens lekker uit
op een wiebelig houten bankje
en ziet zijn trouwe viervoeter
nieuwsgierig neuzen in het natte gras Lees verder

In het gras

Het gras is nog een ietsje klaminhetgras
maar dat houdt me niet tegen
ik ontvouw mijn lijf onder de beukenstam
en zie daarboven mij een groenblauwe zegen

Op mijn rug in het gras
handen rusten onder mijn hoofd
wat zojuist nog hectisch was
wordt nu prettig kietelend gedoofd Lees verder

Stilte in mij

Het bankje aan de uiterwaarden van de Maas is verweerdstilte in mij
en hangt bovendien helemaal scheef.
Toch nestel ik me er op en probeer het uitzicht in me op te nemen.
Grasland, met tientallen gaggelende, grauwe ganzen op de voorgrond.
Daarachter stroomt de Maas en ik zie het veerpondje naderen.
Aan de overkant het voor mij bekende dorpje, met de wiekloze molen.

Ik focus me op de gakkende ganzen.
Een exemplaar rekt zich uit, terwijl de rest graast.
Hij (of zij) gaat op zijn gevliesde tenen staan,
reikt zijn nek zo ver als ie kan, schudt overdreven met zijn vleugels
en gaat vervolgens ook weer verder met grazen.
Het is een grote groep, zo bij elkaar, en ze laten zich flink aan me horen.

Heerlijk! Ik geniet van dit moment ;
geen gedachte die mijn waarneming kan verstoren.
De geuren van dit stukje Brabant en de opstekende wind,
completeren dit zintuiglijke genot.
Rust in het hoofd, stilte in mij.
Ik strek mijn benen , ontvouw mijn armen, leg ze op de rugleuning
van het gammele bankje en omarm zo de wereld voor me. Lees verder