Een hemels sorry

Enkele maanden geleden ging hier de hemelpoort fors openbroekleer
en stuiterden niet veel later flinke hagelstenen op
het dak van mijn autootje.
De weergoden hadden vermoedelijk een pesthumeur.
Het gevolg was dat het dak van mijn auto opmerkelijk
veel gelijkenis vertoonde met een poffertjespan.
Net zoals de autodaken van zo’n tweeduizend
buurtgenoten overigens.
Nu heb ik niets tegen poffertjespannen, maar als dak
van mijn voertuig vind ik dit minder geschikt.
Laten maken dus maar.

Gelukkig bleek ik hiervoor verzekerd te zijn, zodat
ik vorige week dan eindelijk bij de garage mocht komen
opdraven teneinde de schade te laten herstellen.
Aan het einde van de dag was mijn trotse bezit weer
helemaal als nieuw en was er geen spoor meer te bekennen
van het natuurgeweld van twee maanden daarvoor.
Nou ja, op een klein dingetje na dan.
Bij het uitdeuken was het derde remlicht gesneuveld en
deze kon ik vanmorgen dus laten vervangen bij de garage. Lees verder

Arme Ahmed Aboutaleb

Tenenkrommend keek ik gisteravond naar het laatste journaal.ahmed
Geen goed programma om naar te kijken, zo vlak voor het slapen gaan.
Zeker niet als er een ‘kudde’ Rotterdammers
(want een andere naam kan ik er niet voor bedenken)
zich laat horen in een tent aan de Edo Bergsmaweg,
waar de burgemeester uitleg probeerde te geven
over de komst van het AZC aan geïnteresseerden (..) en omwonenden.

Deze ‘geïnteresseerden’ lieten zich inderdaad horen.
Fluitend en schreeuwend, welteverstaan, waarna ze hun
‘argumenten’, waarmee ze dus tegen de komst van het AZC pleitten,
later bekrachtigden door stenen en vuurwerk naar de in allerijl
opgeroepen politie en Mobiele Eenheid te gooien.
Volwassen mensen, die naar eigen zeggen, ‘zich aangevallen,
niet serieus genomen en zich bedreigd in hun eigen veiligheid voelen.’ (..) Lees verder

Smeerwraak

Ik voel me dezer dagen een soort Martin Bril.smeerwraak
Niet dat ik de illusie heb zijn vlotte pen maar enigszins te kunnen evenaren,
noch dat ik het vermogen heb de fijne kleine details van de gebeurtenissen
die zich om mij heen plaatsvinden op vergelijkbare wijze gade te kunnen slaan
en te analyseren; maar desalniettemin kwam zijn naam vanmiddag spontaan
bij me naar binnen fladderen, daar, al liggend op het strand in Spanje.

Ook ik, net als Bril, heb me in mijn uppie in een leefwereld begeven,
die voor mij min of meer onbekend is en waar ik als buitenstaander me
ongegeneerd kan verwonderen over het doen en laten van mijn soortgenoten.
Al met al een prettige dag-vullende bezigheid, dat gadeslaan van mede
vakantiegangers.
Tsja.

Ietwat schuin links van me op het strand, vraagt een dame van een jaar of
zeventig (schatting geheel voor rekening van ondergetekende) vrij dwingend
aan manlief of hij zo vriendelijk wil zijn haar rug in te smeren.
Het ‘dwingende’ concludeer ik uit het feit dat haar eega tot aan het moment van
het bewuste verzoek, nietsvermoedend doch geheel relaxed op zijn rug en met
zijn ogen gesloten van het zonnetje ligt te genieten, maar dat een por in zijn
zij pardoes een einde maakt aan dit fijne rustmoment van de man. Lees verder

El baño

Het is weliswaar een besef waar ik niets mee opschiet,urinoir2
maar desalniettemin toch fijn dat ik deze rode draad
in mijn leven nu eindelijk eens heb opgemerkt.
Ik heb namelijk iets met urineren op buitenlandse toiletten.
Er is altijd wel iets aan de hand,
als ik mijn gulp open rits en mijn vriend ter hand neem.
Zo ook vandaag, in Cartagena, in een kroeg aan de haven,
op een piepklein toiletje: El baño in het Spaans.

Het ging al fout op het terras,
waar een viertal oudere Engelse dames,
wiens houdbaarheidsdatum allang verstreken leek te zijn,
keer op keer en luid giechelend het woord ‘orgasm‘ bezigden.
Omdat ik in beelden denk,
en in dit geval liever niet geconfronteerd wilde worden met het beeld
van dit kwartet oudjes in combinatie met een seksueel hoogtepunt,
wendde ik gauw mijn blik af en nam een slok van mijn café con leche… Lees verder

Brommers kieken

Het is een druilige zondagmorgen.BROMMERS1
De warmte van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een grijs
wolkendek, waaruit nu al urenlang druppels vallen.
De regen is het enige geluid dat ik waarneem,
hier aan de rustige Maasdijk.
Druppels die de grond, het dak, de picknicktafel dan wel mijn
wasgoed als landingsplaats hebben getroffen.
Het heeft iets vredigs, dit geluid van neerdalend water.

Dan wordt deze vredige zondagmorgen plots verstoord
door een hoog, aanzwellend en jankend geluid.
Het is een bekend, doch irritant geluid.
Een brommer.
Of beter: brommers.
Honderden…
De regen wordt overstemd door het gejank die deze talrijke
50cc machientjes produceren. Lees verder

Papillon

Papillon.papillon
Het mooie melodieuze woord, dat mij altijd onmiddellijk aan de
gelijknamige film uit 1973 deed denken,
waarin Steve McQueen en Dustin Hoffman zo schitterden.
Papillon.
De man met de tatoeage van een vlinder op zijn borst,
die uiteindelijk zijn vrijheid weet te hervinden
na een ongewisse sprong van een klif.

Na het nieuws van de afgelopen week,
over het omgebrachte jongetje van zeven jaar in Heerlen,
zal voor mij Papillon nooit meer zo melodieus klinken.
Tsja, zo gaat dat nu eenmaal met associaties.
Na het horen van deze naam, zullen mijn hersenen voortaan op de
automatische piloot gaan mijmeren en keer op keer stilstaan
bij de vraag ‘waarom’?
Waarom mocht een zevenjarig vrolijk joch niet verder leven? Lees verder

Een betoverend effect

Wijlen mijn vader was dol op ijsbloemen.betoverendeffect
Als jochie heb ik hem menigmaal naast dit kleurrijke plantje zien hurken,
waarna hij steevast met duim en wijsvinger de ‘besuikerde’ bladeren
streelde en vol lof over dit wonder der natuur tegen mij sprak.
Alhoewel ik me destijds bij dit bewierook vooral afvroeg of mijn vader
wellicht te diep in het glaasje had gekeken,
begreep ik desalniettemin zijn voorliefde voor dit iele plantje wel.

Het is namelijk een mooi plantje,
met bloemen in verschillende kleuren,
veelal verlopend vanuit een wit hart.
Op de bladeren en steel zijn een soort parelachtige druppels
te bewonderen, dat er weliswaar suikerachtig uitziet,
edoch -kan ik je proefondervindelijk verzekeren- niet zo smaakt.
Maar het is ook een ietwat humeurig stuk vegetatie. Lees verder

Stress in de buurtsuper

Het is lunchtijd.pudding
Ik snel naar de buurtsuper voor de broodnodige boodschappen:
koffie en melk.
Een eerste levensbehoefte dezer dagen.

Eenmaal in de buurtsuper aangekomen,
laat ik me verleiden en gris enkele
kippenpoten uit het koele schap.
‘Ze zijn in de aanbieding’, sus ik mijn geweten.

Onderweg naar de melk
wordt mijn doorgang geblokkeerd door een moeder
met een grote kinderwagen met inhoud en
een koter die het lopen net onder de knie heeft. Lees verder

Maasmannetje

Daar loopt ie weer.chaplin
Het asfalt is nat.
De Maasdijk is glinsterend zwart.
Passerende auto’s spetteren modderig water
op zijn shabby jeans, maar het deert hem niet.

Hij is klein van stuk
en heeft een snor zoals die je in de jaren zeventig zo vaak zag.
Je kunt zijn voortbewegen ook geen lopen noemen;
het is meer een soort slenteren.
Op pad zonder doel. Lees verder

Een sullig pwèèèpje

Ik loop over de oranjesingel in Nijmegen,pweepje
op weg naar de tandarts voor een halfjaarlijkse controle.
De avondspits is begonnen en dus loopt deze drukke weg,
die in mijn beleving niets weg heeft van een singel,
vol met forenzende automobilisten.

Ik ben rijkelijk aan de vroege kant voor mijn afspraak
en dus geniet ik nog eventjes van de frisse buitenlucht.
Mijn blik richt zich op de voorbij schuifelende blikjes.
Bumper aan bumper, twee rijen aan beide kanten.

Ik zie een tweetal giechelende meiden in een petieterig autootje zitten,
en vlak daarachter een witte Mercedes Benz Sprinter bestelbus:
de langste variant, goed voor zeker 4 meter beschikbare laadruimte.
Een enorm gevaarte vergeleken met het schattige vierwielertje voor ‘m. Lees verder

Hakteef

Zonder op te scheppen, durf ik over mezelf te zeggen dat het wel goed zit met mijn woordenschat.hakteef
Van de meeste woorden die tot mij komen ken ik de betekenis, of heb ik in ieder geval een donkerbruin
vermoeden in welke hoek ik deze moet zoeken.
Best prettig.
Vandaag kwam er echter een woord langs, waarvan de betekenis mij totaal onbekend was.
Alhoewel de klank en de samenstelling van het woord me onmiddellijk deed grinniken,
gaf de Van Dale in mijn hoofd nul op het rekest. Lees verder

Een pietepeuterig scheefhangertje

Je kent ze wel: van die ‘chauffeurs’,scheefhangertje
die op zo’n wijze met hun rechter elleboog op de armsteun van hun auto hangen,
dat hun pose zonder meer oncomfortabel diagonaal genoemd kan worden
en hun kuif amper boven het dashboard van hun auto uitkomt.
Inderdaad, meestal zie je ze in een VW Golf rijden.
Een zwarte drie deurs.
Ik moet altijd grinniken als ik er eentje tegenkom, zo’n scheef hangende soortgenoot.
Zo ook vanmiddag.
Maar dit exemplaar bezorgde me meer dan een grijns,
alhoewel hijzelf er de humor vermoedelijk niet van inzag, schat ik zo in. Lees verder

Een nuttig slipje

Het is een prachtige dag in september.nuttig slipje
De Maas is als een spiegel, de zon schijnt uitbundig.
Kortom een prima gelegenheid om de boodschappen
dit keer eens op de fiets te gaan bemachtigen.
Het dorp waar de kleine supermarkt is gevestigd,
bevindt zich zo’n vijf kilometer verderop
en het fietspad voert langs de vlakke rivier.
Onderweg loeren er geen gevaren,
want behoudens enkele boerderijtjes
zal ik onderweg niets tegenkomen.
Een geruststellende gedachte voor mij,
als zwabberende mooi weer fietser. Lees verder

Witgoed

Ik zit op het terras op de markt,witgoed
onder de ramen van het appartement waar ik
ruim drie jaar heb mogen wonen.
Het zonnetje laat het afweten vandaag,
en dus zijn de tafeltjes om me heen onbezet.

De serveerster komt vrijwel meteen aangesneld,
begroet me enthousiast en haalt me over om
een appelgebak bij de cappuccino te bestellen.
Binnen een minuut staat mijn bestelling voor me
en nog voor het middaguur zal ik deze traktatie hebben genuttigd. Lees verder