Geuren in Mullum

Ik heb iets met geuren.mullum
Een geur geeft veel informatie aan mijn onderbewuste door
en is in staat zowel mijn hersenen,
als mijn ledematen te activeren.
Zoals bij iedereen het geval zal zijn, vermoed ik.
Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik rechtsomkeer moet maken,
wanneer ik het toilet betreed en al snuffelend constateer
dat mijn puberende zoon me zojuist voor is gegaan. Nuttige info!
Geuren kunnen me ook, pardoes, in een andere gemoedstoestand brengen.
Als mijn lief zich naast me vleit en ze zo heerlijk naar zich zelf ruikt,
kan mijn interesse voor Studio Sport bijvoorbeeld ,
zo maar verdwijnen en plaats maken voor een gezamenlijke interesse.
Een wondermiddel! Lees verder

Monument

De trein accelereerde gestaag, het station Dukenburg achter zich latend.
Vlak voordat we de brug over het kanaal overreden, doemde het op:voorstraat 34 png
de restanten van wat eens woonhuizen waren.
Nu niet meer dan verzonken funderingen, omsingeld door troosteloos klei.
Een triest gezicht.
Taferelen die zich hier hebben afgespeeld, zijn weggevaagd met het steen.
Herinneringen zijn nu nog slechts gevangen in de hoofden van de oud bewoners.
Kinderjaren, een eerste zoen, momenten van geluk, wellicht een knallende ruzie;
ze zijn niet meer ‘tastbaar’. Lees verder

Ljipaai

Straks kan het weer.kievietnest png
Nu het zachte weer de vorst definitief lijkt te verdringen,
verheug ik me op de komst van de kieviet.
Niets typeert het begin van de lente zo fraai, als het geluid van dit fragiele vogeltje.
Een prachtige lokroep, euforisch bijna.

Lees verder

Peuterstokkie

polsstok png

Vandaag was ik weer even terug in mijn Heitelân. Friesland dus. Ik had met een goede vriend afgesproken in het altijd bruisende Dronrijp. Een dorp onder de rook van Leeuwarden, waar hij geboren en getogen is en nu op bezoek was bij zijn moeder. Morgen vertrekt ie weer naar zijn nieuwe vaderland, Spanje. Geen Dronrijp natuurlijk, maar best vol te houden daar.

Ik herinner me dit dorp vooral om twee redenen. Ten eerste als naam op een ANWB bord aan de snelweg richting Leeuwarden, een afslag die we dan ook meestal wijselijk snel voorbij zoefden. Ten tweede als plaats waar we eens per jaar de plaatselijke VV Dronrijp ontmoetten, om onder eeuwenoude bomen een balletje te trappen. Dronrijp was typisch zo´n dorp waar je, als talentloze voetballertjes, wel kon winnen van de tegenstander. Het was destijds voor ons team altijd een geruststellende gedachte, om te weten dat er een team was die nog minder deuken in een pakje boter konden schieten dan wij.

Lees verder