Een nuttig slipje

Het is een prachtige dag in september.nuttig slipje
De Maas is als een spiegel, de zon schijnt uitbundig.
Kortom een prima gelegenheid om de boodschappen
dit keer eens op de fiets te gaan bemachtigen.
Het dorp waar de kleine supermarkt is gevestigd,
bevindt zich zo’n vijf kilometer verderop
en het fietspad voert langs de vlakke rivier.
Onderweg loeren er geen gevaren,
want behoudens enkele boerderijtjes
zal ik onderweg niets tegenkomen.
Een geruststellende gedachte voor mij,
als zwabberende mooi weer fietser.

Vol goede moed spring ik als een jonge hinde op mijn fiets,
om vervolgens het zadel voorwaarts te voelen kantelen.
Ternauwernood kan ik een pijnlijke noodlanding vermijden,
door snel mijn landingsgestel uit te vouwen.
Oef. Geen goed begin van dit routineuze tripje.
Het zitgedeelte wordt in de oorspronkelijke positie teruggebracht,
en nadat ik me er zelf heb van vergewist dat niemand mijn geklungel
heeft gezien, beklim ik de Maasdijk als Marco Pantani in zijn jonge jaren.
Onderweg kom ik weer kastanjezoekende soortgenoten tegen
en een stel keuvelende dames van mijn leeftijd,
die de hond aan het uitlaten zijn en bovendien prettig luchtig zijn gekleed.
Voor me doemen, in de verte, een vijftal militaire helikopters op,
die in colonne en lawaaiig richting Volkel vliegen.

Mijn ogen volgen ze een kort moment,
maar mijn onderbewuste stuurt mijn kijkers ergens anders naar toe.
Naar de oude boerderij waar nooit iets te zien is, behalve dan de oude boerderij zelf dus.
Het duurt even voordat ik in de gaten heb, waar ik van mezelf naar moet kijken,
maar zie dan wat mijn innerlijke navigatie me wil laten zien.
Een slipje. Een piepklein damesslipje.
Aan de waslijn, tussen de boerenkielen en grote herenonderbroeken.
Nu heb ik wel eens vaker damesondergoed in de wind zien wapperen,
maar hier is iets bijzonders mee aan de hand.
De bewoners van dit pand zijn tenminste zeventig jaar, en de boerin des huizes
heeft bovendien een derrière die je het beste in meervoud kunt aanduiden.
Van haar is het slipje dus zeker niet.
Past nooit.

Het lawaai producerende kwintet vliegt nu vlak boven me en eist mijn aandacht op.
Dat lukt ze niet.
Ik heb immers een belangrijk vraagstuk op te lossen.
In gepeins verzonken, buig ik me over mijn stuur en doe alsof mijn fietsmandje
Pantani’s ossekopstuur is en grijp de plastic handvatten stevig vast.
Het fietspad zoeft onder me voorbij,
net als de mogelijke verklaringen voor het mysterieuze slipje.
Hun kinderen wonen er al lang niet meer, bedenk ik me, maar wellicht dat
er een kleindochter is komen logeren. Of een nichtje.
Zou kunnen. Je weet het niet.
Ik toets mijn theorie verder:
maar waarom hangt er dan alleen een slipje, en bijvoorbeeld ook niet een T-shirtje?

Hier kan ik geen bevredigend antwoord op bedenken
en dus laat ik deze theorie plaatsmaken voor de volgende.
Zou onze vriendelijke boer soms..?
In gedachten zie ik de fraaie uitgeleefde kop van de buurman boer voor me,
waarna als een soort pop-up het minuscule broekje in beeld verschijnt.
Oei…het zal toch niet?
Ik laat de ossenkopstuurhouding even voor wat het is en kom grinnikend omhoog.
Tsja, travestie komt in de beste families voor, mijmer ik verder,
dus zo’n gekke gedachte is het toch ook weer niet…
En als hij er gelukkig van wordt, is het een nuttig slipje, concludeer ik.
Zo. Weer een lastig vraagstuk opgelost. Wat een gave!
Met een grote grijns fiets ik verder.
Heerlijk hoor, zo’n fietstochtje waarbij je niets tegenkomt.


Tags: , , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd16 september 2014 door Gerard in categorie Mijn favoriete mijmeringen, Soortgenoten

4 thoughts on “Een nuttig slipje

Prettig als je een reactie achterlaat!