Een onbekend verdriet

Het is augustus 2009,
hun eerste date.
Eten, veel wijn en nog meer woorden,
afgesloten met een voorzichtige kus.
Samen op een Arnhem’s terras,
hij in een shabby shirt, zij in een keurige blouse.
Zij heeft iets dat hem intrigeert,
maar waar hij nooit de vinger achter zal krijgen.

Ze is slim en behoedzaam,
zoveel is hem wel direct duidelijk.
Ze is ook attent, goedlachs en ad rem, en tovert
met haar wenkbrauwen een fantastisch mimiek op haar gezicht.
Haar sensualiteit is voor hem ongeëvenaard en zal
een verslavende werking op hem blijken te hebben.
Haar woordenstroom is doeltreffend effectief en hiermee
weet ze later niet alleen zich zelf te bezeren.

Soms is ze als een storm,
die aan komt donderen uit het niets.
Een andere keer is ze dartel en onbevangen blij,
een uitbundige zonnestraal in juli,
de wereld verwarmend met haar gulle lach.
Boosheid is een emotie die bij haar vooral wordt
gevoed door jaloezie, wantrouwen en achterdocht,
waarbij ze woorden spuwt vanachter haar veilige muurtje.

Ze hebben samen enkele jaren door mogen brengen,
met onderbrekingen, maar toch ruim een handvol,
fietsend tegen de maatschappelijke en sociale tegenwind in.
Ze hebben gelachen, geknokt, gevreeën en genoten,
zoals liefdespaartjes dat plegen te doen.
Hij hield van haar, tot in al zijn vezels,
maar zag ook haar onbereikbare verdriet,
opgehoopt en onwelwillend om ontrafeld te worden.

Zeker, hij peuterde aan haar, goedbedoeld,
als een amateur-arts die een kwaadaardig tumor
weg denkt te kunnen nemen bij een terminaal zieke.
Er kwamen af en toe stukjes tumor naar de oppervlakte,
soms zelfs vergezeld van een lang verstopte traan,
maar haar grote verdriet bleef onverminderd
aanwezig en pijnlijk zichtbaar bovendien.
Haar eens zo sprekende mimiek, die hem altijd deed lachen,
bleef steeds vaker achterwege, om uiteindelijk voorgoed te verdwijnen.

Ondanks deze sluier van onbekend verdriet
en de definitieve scheiding van dit stel,
bleef hij van haar houden en zocht hij naar
een antwoord op de vraag,
wat het verdriet van zijn lief toch kon zijn.
Eventjes gloorde er hoop, toen hij vernam
dat ze bij een derde had aangeklopt voor hulp,
maar haar innerlijke muurtje bleef onbewogen overeind,
stevig gestut door haar achterdocht en wantrouwen.

Hij heeft een intens stuk met haar mee mogen lopen,
in het leven dat aan haar voorbijtrekt,
maar leerde haar trieste hartzeer nooit kennen.
Ver weggestopt, niet bereikbaar voor zijn peuterende vingers,
draagt ze haar verdriet nog altijd bij zich,
totdat op een onverwacht en ongepantserd moment
iemand de kans ziet haar muur te slechten en haar
laat voelen en beseffen dat een last beter door vele handen
gedragen kan worden, dan door een een enkel hart.

Wellicht dat haar hartzeer zelfs een naam heeft,
of misschien wel een levend wezen blijkt.
Gewoon een tweebenig zoogdier,
dat niet in staat bleek haar gelukkig te maken
en te veel peuterde daar waar niet gepeuterd mocht worden.
Uw verteller kan hier slechts naar gissen,
maar hoopt dat dit het geval is en dat een wisseling
van geliefden voor haar een helende uitwerking heeft,
opdat haar zonnige mimiek weer zal terugkeren.


Tags: , , , , , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd3 maart 2015 door Gerard in categorie Liefde, Melancholie

6 thoughts on “Een onbekend verdriet

  1. Mieke Gorter

    de mooiste muziek , de mooiste poëzie, de mooiste schilderijen komen soms voort vanuit verdriet, verlangen……

    Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!