Een sullig pwèèèpje

Ik loop over de oranjesingel in Nijmegen,pweepje
op weg naar de tandarts voor een halfjaarlijkse controle.
De avondspits is begonnen en dus loopt deze drukke weg,
die in mijn beleving niets weg heeft van een singel,
vol met forenzende automobilisten.

Ik ben rijkelijk aan de vroege kant voor mijn afspraak
en dus geniet ik nog eventjes van de frisse buitenlucht.
Mijn blik richt zich op de voorbij schuifelende blikjes.
Bumper aan bumper, twee rijen aan beide kanten.

Ik zie een tweetal giechelende meiden in een petieterig autootje zitten,
en vlak daarachter een witte Mercedes Benz Sprinter bestelbus:
de langste variant, goed voor zeker 4 meter beschikbare laadruimte.
Een enorm gevaarte vergeleken met het schattige vierwielertje voor ‘m.

Achter het stuur van de bus zit een meneer, die zijn linker hand uit het raampje heeft hangen
en deze af en toe naar zijn mond brengt om een hijs te nemen van zijn peuk.
Op het moment dat het stoplicht op groen springt,
wordt die hand naar binnen gehesen en de peuk op de onderlip geplaatst.
Met links wordt het stuur beetgepakt, met rechts de eerste versnelling gezocht.

Hij is er klaar voor,
de chauffeur, met zijn grote stoere bus.
De zware dieselmotor reageert ronkend op zijn gespeel met het gaspedaal.
Ruim zes meter blik staat nerveus in de startblokken,
alsof dit het startsein is van Parijs – Dakar.

Voor hem wordt er nog altijd gegiecheld.
Dolle pret hebben ze, die twee.
De wereld om hun heen ontgaat ze volledig,
zo ook het optrekkende verkeer voor hen.

Ik zie de startklare chauffeur zich irriteren.
Een driftig armgebaar verraadt dit.
Net als zijn hoofdschudden.
Hij kan zich niet langer inhouden
en drukt nu met zijn rechterhand de claxon vol in.

Mijn gehoor vergist zich niet:
uit deze enorme bus klinkt een buitengewoon sullig pwèèèpje,
in plaats van een zwaar dreunende toeter die je zou verwachten.
Ik moet grinniken.
‘Het is alsof een labrador het truttige geblaf van een chihuahua produceert’…
‘Of een potloodventer die zijn jas wel openhoudt, maar eigenlijk niets te venten heeft..’

De twee dames denken vermoedelijk in vergelijkbare beelden,
want op het moment dat het pwèèèpje hun oren bereikt,
stokt hun gegiechel voor een moment,
wordt er snel gas gegeven,
en zie ik de bijrijdster al dijen kletsend het uitgieren.


Tags: , , , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd30 oktober 2014 door Gerard in categorie Overige, Soortgenoten

2 thoughts on “Een sullig pwèèèpje

  1. Rob Alberts

    Prachtig verhaal!

    Ooit woonde ik om de hoek van de Oranjesingel.
    Overstekend op weg naar het centrum verbaasde ik mij altijd over de haast en de drukte van het verkeer.
    Jij hebt dat mooi beschreven.
    Nostalgische groet,

    Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!