Een wonderlijke wederopstanding

Ik schat haar een jaar of 11, hooguit 12.crying png
Als ik haar in mijn vizier krijg, vanachter het veilige raam van mijn appartement,
ligt ze er al.
Neergevlijd tegen een etalage
waar de nieuwste modellen breedbeeld TV´s getoond worden.
Daar heeft zij nu even geen behoefte aan, een breed beeld.

Ze maakt zich zo klein mogelijk,
waarbij haar rechterbeen haaks onder haar lichaam uitsteekt
en haar ogen gezelschap zoeken van de bakstenen onder de etalage.
Die kijken niet terug.
Die vragen niets.

Enkele voorbijgangers schieten te hulp en stellen haar wel vragen.
Een schichtige blik lijkt het enige antwoord te zijn dat ze wil of kan geven.
De omstanders overleggen nu met elkaar, waarop er besloten wordt om te bellen,
vermoedelijk met 112 -want daar red je levens mee.

De minuten tikken gestaag voorbij
en de miezerige regen zorgt voor een toepasselijk decor van dit kleine drama.
Wederom pogen de omstanders contact te krijgen met het kleine meisje.
Zonder resultaat.
Ze zoekt de geborgenheid van haar eigen lichaam
en vouwt nu ook haar rechter been onder zich.
Hoe klein kan een mens zich maken, vraag ik me af.
Het meisje is angstig, zoveel is duidelijk.
Maar waarvoor toch?

Allerlei mogelijke redenen van haar angst vullen nu mijn hoofd
en een somberheid maakt zich van me meester.
Zo jong en dan zulke zorgen, wat ze ook mogen zijn.
Dat hoort niet.
Een kind hoort te spelen,
zorgeloos te dansen,
de dag huppelend te beleven.
Niet ineengedoken op straat een achtervolgend verdriet proberen te ontwijken.

Hulptroepen zijn nog steeds niet gearriveerd.
Ze ligt er nog steeds en haar schichtigheid neemt toe,
naarmate er meer toeschouwers om de kleine kring van helpers komen staan.
Ze voelt zich belaagd.
Haar lichaam biedt geen voldoende geborgenheid meer tegen de priemende ogen.
Ze wil gewoon alleen zijn.
Hier.
In de regen.
Ook op de wereld wellicht.

Dan grijpt ze plots naar haar broekzak,
grabbelt even,
brengt dan een mobieltje naar haar oor,
springt energiek omhoog,
worstelt zich langs de omstanders
en rent vervolgens het plein over.
Weg is ze, het meisje met de schichtige blik.

Het groepje mensen staat perplex.
Kijken haar allemaal verdwaasd na.
Verbouwereerd.
Ze begrijpen er niets van.
De mevrouw die eerder de hulptroepen belde, belt weer.
Waarschijnlijk om nu door te geven dat er een wonderlijke wederopstanding heeft plaatsgevonden.
De groep dunt langzaam uit,
en even later zijn er slechts de bakstenen waar het meisje troost zocht
nog de enige getuigen van deze droevige gebeurtenis.


 Noot: geschreven toen ik woonachtig was in een appartement aan de Markt in Wijchen, 2009

Tags: , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd19 augustus 2014 door Gerard in categorie Soortgenoten

Prettig als je een reactie achterlaat!