Hakteef

Zonder op te scheppen, durf ik over mezelf te zeggen dat het wel goed zit met mijn woordenschat.hakteef
Van de meeste woorden die tot mij komen ken ik de betekenis, of heb ik in ieder geval een donkerbruin
vermoeden in welke hoek ik deze moet zoeken.
Best prettig.
Vandaag kwam er echter een woord langs, waarvan de betekenis mij totaal onbekend was.
Alhoewel de klank en de samenstelling van het woord me onmiddellijk deed grinniken,
gaf de Van Dale in mijn hoofd nul op het rekest.

Ik kwam juist terug gehobbeld van een boodschap in het dorp,
en minderde vaart halverwege onze toegangsweg,
omdat de gemeente bezig is geweest met de riolering
en er nu een soort sinkhole is ontstaan, waar in ieder geval
een substantieel deel van mijn autootje in zou kunnen verdwijnen.
Stapvoets erlangs manoeuvreren dus.

Terwijl ik mijn vierwielertje langs deze afgrond loodste,
kwam mijn buurvrouw naar buiten gestapt.
Een krasse dame van in de zestig, volop genietend van haar pensioen.
Op sandalen.
Met sokken.
Mijn opmerking over de prins op het witte paard, die ze mogelijkerwijs
zou kunnen tegenkomen, maar die bij het zien van haar kledingkeuze van vandaag
absoluut rechtsomkeer zou galopperen, werd lachend weggewuifd.

Ik vroeg haar of zij op de hoogte was van de ontwikkelingen,
die er op dit moment gaande waren bij het rommelige huis,
zo’n driehonderd meter verderop, waar tal van auto’s zich hadden
verzameld en klaarblijkelijk een flinke schoonmaak werd gehouden.
De rommel rondom het huis is de afgelopen weken allemaal verwijderd
en, oh wonder, ook achter dit huis blijkt de horizon zich gewoon te bevinden.
De rommelmaker zelf is overigens verdwenen tot ver achter de horizon
en bivakkeert nu in een steriel verzorgingstehuis in de stad.

Nu we toch de buurt even aan het doornemen waren, kwam het huis ernaast ook aan de orde.
Tsja, actuele informatie over nabije soortgenoten, is een eerste levensbehoefte alhier.
‘Daar schijnt een tamelijk creatieve dame op leeftijd te wonen, die zo nu en dan ook
cursussen geeft’, luidde de toelichting van mijn gesokte buuv’.
Hierbij keek ik haar klaarblijkelijk net iets te onnozel en vragend aan,
want de uitleg volgde ongevraagd.
‘Ja, ze geeft cursussen aan van die hakteven. Meestal oudere vrouwen die creatief
bezig willen zijn.’
Bij het horen van dit woord viel mijn mond wijd open en was mijn interne geheugen
zo druk doende de mogelijke betekenis hiervan te achterhalen, dat ik me niet langer
bekommerde over mijn grijnzende, docht buitengewoon onnozel ogende, mimiek.

Gelukkig kwam de toelichting snel.
‘Ja, dan gaat ze met deze oude dames beelden snijden uit houten blokken.’
‘Vandaar dat ze in de buurt hier hakteven, worden genoemd.’
Een kort ‘Aha’ was even alles wat ik nu qua woordenschat in de aanbieding had.
‘Hakteven…’ grinnikte ik herkauwend na.
‘Misschien iets voor jou’, opperde de buuv’ vervolgens.
Nu keek ik haar fronsend aan en vroeg of ze de cursus of de hakteven bedoelde.
‘Haha, ik bedoelde de cursus,
maar wie weet zijn die hakteven ook wel iets voor je’, was het gierende antwoord.
Grinnikend maar ietwat beduusd liet ik de koppeling nu opkomen en vervolgde stapvoets mijn weg.
In mijn spiegel zag ik een prinsloos iemand schokschouderen.
‘Hakteven. Iets voor mij. Duh’, mijmerde ik nog eventjes in mezelf,
maar met een grijns van oor tot oor.
‘Wat kan taal ons toch blij maken’, concludeerde ik,
‘mits jezelf niet een hakteef bent, natuurlijk…’


Tags: , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd10 oktober 2014 door Gerard in categorie Soortgenoten

5 thoughts on “Hakteef

Prettig als je een reactie achterlaat!