JC

Het is een bizarre week. Het begin van de lente wordtprettig mijmeren Johan Cruijff
dit jaar overschaduwd door verdriet en rouw.
Eerst het tragische nieuws uit Brussel,
nu dan het bericht dat Johan Cruijff ons allen,
ondanks zijn ziekte, toch zo plotseling is ontvallen.

Johan Cruijff: de held van onze voetbalnatie en zonder
twijfel ‘onze’ beste voetballer ooit. En misschien zelfs
wel van de wereld.
Johan Cruijff: een naam waar je in ieder land ter wereld
duidelijk mee kon maken waar je vandaan kwam.
Uit Nederland: het land van het totaalvoetbal,
het land van El Salvador: JC.

Maar waarom maakt juist het overlijden
van JC zo’n indruk op ons?
Ik denk omdat hij er voor de meesten onder ons
simpelweg altijd al is geweest.
Met zijn briljante uitspraken, maar natuurlijk
vooral met zijn geniale voetbaltalent en -inzicht.

Als ik mijn ogen sluit en aan JC denk, dan zie
ik mijn vader in 1974 juichen, zijn handen voor zijn
mond slaan en ontroerd mompelen dat Cruijff
‘geniaal’ en ‘niet van deze wereld is’.
De verlosser, voor het kleine voetballand dat
we destijds waren (en nu weer zijn).
Een held, tot ver buiten onze landsgrenzen.

Het zijn dat soort momenten,
die mij aan hem doen herinneren.
Mijn vader vol ongeloof en betraande ogen van geluk
naar een voetbalwedstrijd zien kijken, waarbij
‘we’ landen als Argentinië en Brazilië
‘simpeltjes’ van de mat speelden.
Want volgens de Messias ‘is voetbal eigenlijk
ook maar heel simpel, alhoewel het juist de
moeilijkheid is om het simpel te spelen.’ (..)

Enfin.
Johan Cruijff is niet meer.
Al wat rest zijn de herinneringen
van weleer om te koesteren,
die soms onverwacht maar aangenaam
zich aan zullen dienen.
Bijvoorbeeld als het geliefde FC Barcelona
van Cruijff weer eens aan het ballen is
en dat dat kleine Argentijnse voetbalwondertje
met zijn capriolen deze vader de handen
voor de mond doet slaan en er voor zorgt dat ie
ontroerd en bewonderend naar zijn zoon mompelt
‘dat die Messi geniaal is’.

De bewondering is voor Messi,
de ontroering ontstaat omdat paps
in een flashback zijn vader hetzelfde
ziet doen als datgene wat hij nu zelf doet,
in het bijzijn van zijn kroost.

Bedankt voor alle fijne herinneringen, Johan.


Tags: , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd24 maart 2016 door Gerard in categorie Melancholie

4 thoughts on “JC

  1. jelle vd wal

    Dat chemotherapie redelijk vaak dodelijk is, op zeer korte termijn, dat is niet erg bekend.
    Bloedvergiftiging.
    Evenmin dat het lang niet altijd de kanker bestrijdt, volgens een oncoloog zelfs in 75 % van de gevallen.

    Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!