Mannen op een motor

Het is niet anders. Ik ben geen echte kerel.brommer
Althans, dat krijg ik nogal eens naar mijn hoofd geslingerd,
door mannen die zichzelf dus wel een kerel vinden.
Mannen met een motor.
En een leren pak natuurlijk.

Kerels die op een verjaardagsfeestje elkaar vergezellen
en de hele avond louter en alleen motorervaringen uitwisselen en elkaar nuttige sleuteltips geven.
Echte mannen, die elkaar op zondagmorgen opzoeken,
om dan in colonne over smalle dijkjes te gaan racen en als finishplaats steevast een terras uitkiezen.
Bij dat terras aangekomen, laten ze dan hun helmen op de motor achter
en ritsen ze hun zwartleren pak een stukje open, zodat de zweetlucht kan ontsnappen.
Daar vertellen ze elkaar opgetogen dat ze op dat bochtige Maasdijkje de 100 aangetikt hebben en
zich nog net tussen de fietsers en de tegemoetkomende automobilist door konden wurmen.
‘Kicken man!’

Tsja..
Ik zie daar de lol niet van in en val dus buiten de boot.
Ik ben een buitenbeentje.
En als ik ze dan, omdat ik me wil inleven in hen en hun enthousiasme wil begrijpen,
op een van die verjaardagsfeestjes vraag wat er nu toch zo fijn is aan het rijden op een’ brommer’,
krijg ik veelal vage antwoorden die me niet echter verder helpen.
‘Een gevoel van vrijheid’ roepen ze dan meestal als uitleg in koor.

En daar, bij deze uitleg, loopt het spaak in mijn hoofd.
Want in mijn beleving is vrijheid toch heel iets anders,
dan je -vaak met een bierbuik- in een te krap leren pak hijsen
en met helm en een niergordel op zo’n lawaaiding te gaan zitten.
En al helemaal als het buiten -pak ‘m beet- zo’n dertig graden is.
Lijkt mij geen pretje.

Dan trek ik juist mijn kleren uit,
en temporiseer ik, in plaats van het gas open te draaien.
Dat terrasje begrijp ik nog, maar ik nestel me daar liever in een kort broekje met T-shirt.
En van dat in colonne racen over dijkjes begrijp ik al helemaal niets.
Ik wandel of fiets juist graag zo langzaam mogelijk langs deze dijkjes aan de Maas (waar ik woon)
en neem alles in me op. De geuren, de stilte, de (vogel)geluiden, de biddende buizerds,
het fazantenkoppeltje, de talrijke klaprozen, maar natuurlijk ook prettig ogende dames op een fietsje.
Tsja..Ik ben dan wel niet een echte kerel, volgens de experts, maar daar geniet ik dus van.

Maar toch knaagt het aan me.
Ik kan dit geslenter langs de dijk immers niet ‘kicken’ noemen,
noch stoer aan mijn maten op het terras vertellen dat ik een Vlaamse gaai heb gezien, daar bij die treurwilg.
En ik heb ook al geen paardenkrachten om mee te pochen
of op Tinder aan potentiële liefdeskandidaten te laten zien.
Snif.

Het leven zou toch een stuk prettiger voor me zijn,
als ik in staat zou zijn de lol in te zien van even-lekker-stationair-het-gas-vol-open-te-draaien,
bij voorkeur voor een goed gevuld terras.
Maar het is me niet gegeven.
Het is niet anders.
Ik zal er mee moeten leren leven dat ik geen echte kerel ben…
Goddank.

 


 

Tags: , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd25 september 2014 door Gerard in categorie Mannen, Soortgenoten

Prettig als je een reactie achterlaat!