Monument

De trein accelereerde gestaag, het station Dukenburg achter zich latend.
Vlak voordat we de brug over het kanaal overreden, doemde het op:voorstraat 34 png
de restanten van wat eens woonhuizen waren.
Nu niet meer dan verzonken funderingen, omsingeld door troosteloos klei.
Een triest gezicht.
Taferelen die zich hier hebben afgespeeld, zijn weggevaagd met het steen.
Herinneringen zijn nu nog slechts gevangen in de hoofden van de oud bewoners.
Kinderjaren, een eerste zoen, momenten van geluk, wellicht een knallende ruzie;
ze zijn niet meer ‘tastbaar’.

Ik graaf in mijn herinneringen en opgelucht concludeer ik dat
alle huizen waar ik ooit gewoond heb, nog overeind staan.
Heel soms, in een vlaag van melancholie en als de gelegenheid zich voordoet, bezoek ik ze.
De stenen monumenten van mijn herinneringen. Ze zijn verspreid over het hele land.
Harlingen, Midlum, Leeuwarden, Oss, Grave, Uden en Wijchen.
Alleen het pand in Oss heb ik na het definitieve vertrek nooit meer bezocht.
Geen behoefte aan, te kort gewoond wellicht.
Of ik associeer de dierbare herinneringen van toen niet met het steen van dit appartement.
Zou kunnen, wie zal het zeggen.

Nee, dan Harlingen. De voorstraat.
Hier heb ik gedurende twee periodes gewoond.
Een tijd als jongste zoon van een gezin met twee ouders, en later nogmaals,
maar dan als ‘zelfstandige’ puber. Bij mijn zus, zonder ouders.
Nou ja, mijn vader kwam af en toe aanwaaien, maar dat was het dan wel.

Hier aten we iedere zaterdag om vijf uur verse gevulde koeken,
in gezelschap van een hele schare vrienden, die bleven hangen
tot het tijd was om te gaan stappen.
Tussendoor werd er steevast iemand op pad gestuurd om shoarma te gaan halen,
bij de smoezelige tent op de Kleine Bredeplaats.

Hier heb ik ook voor het eerst de liefde bedreven.
Op een krakerig eenpersoonsbed, een erfenis uit mijn vroege jeugd.
Te klein eigenlijk, maar met de beentjes opgetrokken kon je er prima in slapen.
En de liefde bedrijven dus.
´s Morgens ‘verwende’ ik haar met een ontbijt.
Koude melk met Friese ontbijtkoek.
Behoorlijk ontnuchterend, zo bleek uit haar reactie.
Romantiek moest ik nog ontdekken..
Ach..

Herinneringen…
Het betreffende pand is nu omgetoverd tot VVV kantoor.
Ik stel me zo voor dat, op het kleine kamertje met uitzicht op de kerktoren aan de overkant van de straat,
nu brochures zijn neergelegd.
Folders, die het Friese land aanprijzen, de Wadden promoten en aantrekkelijke fietsroutes aan de toeristen suggereren.
Mijn slaapkamer als startpunt van menig ontdekkingstocht.
Een prettige gedachte.

Fijn dat mijn herinneringen nog zijn vereeuwigd achter het steen van het huisje met de klokgevel.
Een persoonlijk monument.

Wijchen, 2009


 

Tags: , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd24 augustus 2014 door Gerard in categorie Melancholie, Vroeger

Prettig als je een reactie achterlaat!