Transparante geborgenheid

De thermometer tikt net de twintig graden aan, het strandgeborgenheid
wordt voornamelijk bevolkt door wandelaars gehuld in jas
en een straf windje geselt onze kuiten met opwaaiend zand.
We zoeken naarstig maar vastberaden een beschut plekje,
waar we de laatste zonnestralen van dit jaar kunnen gaan absorberen.
Naast een strandhokje en vlakbij het helmgras zetten we een blauw
strandtentje op, die ons beschutting moet gaan geven.

Als het blauwe polyester eenmaal staat,
kruipen we erachter en wentelen we ons in het UV-bad.
Heerlijk!
De zee is op de achtergrond duidelijk aanwezig,
maar onze blikken focussen zich alleen op elkaar.
Een fles rosé, wat nootjes en een broodje met rozijnen
veraangenamen ons verblijf op dit strandje nog meer. Lees verder

Categorie:Liefde

Een nuttig slipje

Het is een prachtige dag in september.nuttig slipje
De Maas is als een spiegel, de zon schijnt uitbundig.
Kortom een prima gelegenheid om de boodschappen
dit keer eens op de fiets te gaan bemachtigen.
Het dorp waar de kleine supermarkt is gevestigd,
bevindt zich zo’n vijf kilometer verderop
en het fietspad voert langs de vlakke rivier.
Onderweg loeren er geen gevaren,
want behoudens enkele boerderijtjes
zal ik onderweg niets tegenkomen.
Een geruststellende gedachte voor mij,
als zwabberende mooi weer fietser. Lees verder

Herfst

herfstHij komt er weer aan. De herfst.
De oude eik in mijn tuin bombardeert me alweer enkele weken met zijn vruchten.
Het regent eikels.
De lavendel is aan het einde van haar bloeiperiode gekomen
en het aantal spinnenwebben in het groen is talrijker dan de haren op mijn hoofd.
Mismoedig veeg ik dagelijks de gevallen bladeren op een hoop,
om ze daarna in de groencontainer te gooien en ze zo aan mijn zicht te onttrekken.
Een bij voorbaat verloren gevecht natuurlijk.
Ze blijven maar vallen. Eikels en bladeren.
Maar ik blijf vegen, als een soort ontkenning van wat komen gaat.
Ik wil me nog even vasthouden aan de zomer.
De zon omarmen. De geur van lavendel opsnuiven.
En vallende bruine blaadjes verstoren die behoefte nu eenmaal bruut. Lees verder

Categorie:Liefde, Melancholie

Witgoed

Ik zit op het terras op de markt,witgoed
onder de ramen van het appartement waar ik
ruim drie jaar heb mogen wonen.
Het zonnetje laat het afweten vandaag,
en dus zijn de tafeltjes om me heen onbezet.

De serveerster komt vrijwel meteen aangesneld,
begroet me enthousiast en haalt me over om
een appelgebak bij de cappuccino te bestellen.
Binnen een minuut staat mijn bestelling voor me
en nog voor het middaguur zal ik deze traktatie hebben genuttigd. Lees verder

Categorie:Soortgenoten

A50

Afgelopen woensdag reed ik , vanuit mijn woonplaats aan de Maas,a50
weer eens richting het noorden.
Naar mijn geboortegrond dus.
Het is een ritje van -pak ‘m beet- twee uur
en vaak een prima gelegenheid om de gedachten weer eens wat te ordenen.
Zo ook dit keer.
Alleen was ik nu niet degene die deze gedachten ordende,
maar waren er prikkels van buitenaf die me keer op keer
een hernieuwd inzicht gaven.

Sinds ik in het Zuiden woon, nu ruim twintig jaar,
heb ik deze route al honderden keren afgelegd.
Ik ken de weg op mijn duimpje en heb het asfalt in al die jaren
zich zien uitbreiden en verbreden tot aan mijn finishplaats.
Tussen het vertrekpunt en mijn reisdoel,
ligt in mijn beleving een stuk niemandsland.
Aanduidingen van plaatsen waar ik niet of nauwelijks een
associatie mee heb.
En ik rijd er dan ook gedachteloos aan voorbij.
Althans, tot afgelopen woensdag. Lees verder

Categorie:Liefde, Melancholie

Stilte in mij

Het bankje aan de uiterwaarden van de Maas is verweerdstilte in mij
en hangt bovendien helemaal scheef.
Toch nestel ik me er op en probeer het uitzicht in me op te nemen.
Grasland, met tientallen gaggelende, grauwe ganzen op de voorgrond.
Daarachter stroomt de Maas en ik zie het veerpondje naderen.
Aan de overkant het voor mij bekende dorpje, met de wiekloze molen.

Ik focus me op de gakkende ganzen.
Een exemplaar rekt zich uit, terwijl de rest graast.
Hij (of zij) gaat op zijn gevliesde tenen staan,
reikt zijn nek zo ver als ie kan, schudt overdreven met zijn vleugels
en gaat vervolgens ook weer verder met grazen.
Het is een grote groep, zo bij elkaar, en ze laten zich flink aan me horen.

Heerlijk! Ik geniet van dit moment ;
geen gedachte die mijn waarneming kan verstoren.
De geuren van dit stukje Brabant en de opstekende wind,
completeren dit zintuiglijke genot.
Rust in het hoofd, stilte in mij.
Ik strek mijn benen , ontvouw mijn armen, leg ze op de rugleuning
van het gammele bankje en omarm zo de wereld voor me. Lees verder

Een grijs sprietje

Nog half slapend stap ik mijn badkamer binnen,oor
ik draai de douche alvast aan,
maar poets eerst mijn tanden.
Het glazuur is na twee minuten goed gepolijst
en de douche lekker warm.
Wel zo prettig.

Na het waterballet en slordige afdroogbeurt,
sta ik in de schemerige badkamer voor de bewasemde spiegel.
Een geruststellend filter, zo op de vroege morgen.
Sommige dingen zie je liever niet,
op de nuchtere maag. Lees verder

Monument

De trein accelereerde gestaag, het station Dukenburg achter zich latend.
Vlak voordat we de brug over het kanaal overreden, doemde het op:voorstraat 34 png
de restanten van wat eens woonhuizen waren.
Nu niet meer dan verzonken funderingen, omsingeld door troosteloos klei.
Een triest gezicht.
Taferelen die zich hier hebben afgespeeld, zijn weggevaagd met het steen.
Herinneringen zijn nu nog slechts gevangen in de hoofden van de oud bewoners.
Kinderjaren, een eerste zoen, momenten van geluk, wellicht een knallende ruzie;
ze zijn niet meer ‘tastbaar’. Lees verder

Categorie:Melancholie, Vroeger

Allerliefste

Daar staat ze dan..Goodbye my lover
met d’r fietsje in haar hand
Haar ogen speuren de straat af
naar hem, die onbekende Lees verder

Categorie:Liefde

Een wit cadeautje

Grappig die sneeuw.sneeuw
Op zich natuurlijk al een prachtig fenomeen,
die bevroren fragiele kristalletjes,
die met zijn allen de wereld anders kunnen kleuren.
Hoe klein ze in hun uppie ook zijn, die vlokkies,
ze flikken ’t samen toch maar mooi. Lees verder

Categorie:Soortgenoten

Veertig +

Enkele jaren terug heb ik een boekmotor png
van Adriaan Hoogendijk gelezen, waar onder meer de levensfase
van rond je veertigste ter sprake komt.
Midlife dus. Lees verder

Categorie:Mannen, Vrouwen

Minister in spé

ministerIn de rij naast mij, bij de kassa van de Appie om de hoek,
waren de tekenen van de crisis zojuist ook in het `echte leven` waarneembaar.
De man in kwestie had zijn zinnen gezet op een product,
waarvan ik slechts kon gissen naar wat het zou kunnen zijn:
een biertje of portie bitterballen wellicht.
Maar helaas.
Het mocht niet zo zijn. Lees verder

De voorman

Hij is de voorman, dat is duidelijk.paraplu png
Zijn forse postuur bevestigd zijn status.
Maar er is meer dat hier op wijst.
Zo is hij de enige die, de koude stoer trotserend, zijn lange jas niet heeft dichtgeknoopt, maar los om de schouders heeft hangen.
Een echte voorman heeft het natuurlijk niet koud.
Als hij een shaggie draait, draaien de anderen ook pas hun peuk.
Alsof het een onhoorbaar, maar bekend, pauze-signaal betreft. Lees verder

Categorie:Soortgenoten

Roetsj

Vanuit mijn ooghoeken zie ik de twee jochies mijn beeld in glijden.rolschoen png
Het duurt even voordat ik me besef dat er iets niet klopt aan dit beeld.
Er ligt immers geen sneeuw noch ijs.
Toch de voorwaarde om te kunnen glijden.
Ik kijk nog eens goed naar de kleine mannetjes.
Ze hebben gewone schoenen aan, zo lijkt het.
En weer roetsjen ze voor mijn ramen langs.
Wonderlijk. Lees verder

Categorie:Soortgenoten

To dust

Het was de bedoeling om een vrolijk stukje te schrijventomtits png
over de sneeuwklokjes en de narcissen die overal weer opduiken.
Prachtig zijn ze.
Ze geven letterlijk weer kleur aan de grauwe groenstroken langs de wegen,
waar de forenzen dagelijks haastig voorbij denderen. Lees verder

Categorie:Melancholie, Muziek