Smeerwraak

Ik voel me dezer dagen een soort Martin Bril.smeerwraak
Niet dat ik de illusie heb zijn vlotte pen maar enigszins te kunnen evenaren,
noch dat ik het vermogen heb de fijne kleine details van de gebeurtenissen
die zich om mij heen plaatsvinden op vergelijkbare wijze gade te kunnen slaan
en te analyseren; maar desalniettemin kwam zijn naam vanmiddag spontaan
bij me naar binnen fladderen, daar, al liggend op het strand in Spanje.

Ook ik, net als Bril, heb me in mijn uppie in een leefwereld begeven,
die voor mij min of meer onbekend is en waar ik als buitenstaander me
ongegeneerd kan verwonderen over het doen en laten van mijn soortgenoten.
Al met al een prettige dag-vullende bezigheid, dat gadeslaan van mede
vakantiegangers.
Tsja.

Ietwat schuin links van me op het strand, vraagt een dame van een jaar of
zeventig (schatting geheel voor rekening van ondergetekende) vrij dwingend
aan manlief of hij zo vriendelijk wil zijn haar rug in te smeren.
Het ‘dwingende’ concludeer ik uit het feit dat haar eega tot aan het moment van
het bewuste verzoek, nietsvermoedend doch geheel relaxed op zijn rug en met
zijn ogen gesloten van het zonnetje ligt te genieten, maar dat een por in zijn
zij pardoes een einde maakt aan dit fijne rustmoment van de man.

Na wat geknipper, teneinde te wennen aan het felle zonlicht, slaagt de
voorheen-rustende-man erin zijn ogen te openen, waarna het eerste wat op zijn
netvlies verschijnt het flesje zonnebrand is, dat zijn lieftallige echtgenote
demonstratief voor zijn neus houdt.
Gebarentaal is vaak zo veel efficiënter dan het gesproken woord,
moet ze gedacht hebben.

Manlief is ook de jongste niet meer,
en zijn, hoe zal ik het voorzichtig zeggen, nogal vlezige postuur,
maakt dat het overeind komen uit de ligstand een schouwspel is dat
mij beschaamd maar binnensmonds grinnikend doet wegkijken.
Eenmaal in verticale positie verkerend, oogt de man niet bepaald
als een gemotiveerde en liefdevolle rugsmeerder,
wat onder andere blijkt uit de vrij brute wijze waarop hij het smeersel
van zijn echtgenote afhandig maakt en haar -ook met gebarentaal en ook
vrij dwingend- in de startblokken manoeuvreert voor de smeer-exercitie.

Vrouwlief, ook gezegend met een pondje meer op iedere vierkante centimeter
en een huidskleur die een schilder zou aanduiden als grondlak, zit nu op
haar knieën in afwachting van twee smerende handen.
Die twee handen zal ze niet gaan voelen, want de smeerder heeft besloten
deze klus met een hand te gaan klaren: opmerkelijk genoeg zijn linker.
Zijn rechter wil hij klaarblijkelijk schoon houden, want die wordt
angstvallig uit de buurt gehouden van zonnebrandcrème en rug.

Het witte goedje wordt vervolgende rechtstreeks uit de fles op de blanke rug
van de vrouw gespoten, in een hoeveelheid waar een Rotterdamse snackbar-
medewerker een drietal kapsalonnetjes volledig mee zou kunnen bedekken.
Niet zo vreemd dus dat de rug, en de rest van het lijdend voorwerp, ineenkrimpt
en zich dit keer verbaal hardop afvraagt wat er in hemelsnaam daar,
uit haar zicht, allemaal uitgespookt wordt.
Het antwoord is, gelukkig maar, weer in de vertrouwde gebarentaal.
Met woeste draaibewegingen smeert de linkerhand nu de smurrie van de ene
naar de andere kant van het ruggenvlees.
Dat kan even duren, denk ik hardop, terwijl ik het tafereel gadesla.

‘Nog een geluk bij een ongeluk, dat de oorspronkelijke huidskleur van de dame
niet al te veel afwijkt van het overvloedige witte smeersel, zodat het
contrast nog enigszins binnen de perken blijft’, bedenk ik me, hopend de
smeerder hiermee telepathisch een geruststellend argument te geven,
opdat hij niet tot in de eeuwigheid eenarmig zal blijven smeren.
En ja hoor, het werkt,
na enkele tientallen seconden staakt de man zijn strijd en geeft hij zijn
levensgezellin het teken dat de taak met succes volbracht is.

De vrouwelijke pondjes meer vlijen zich nu weer gerustgesteld en in volle
overgave neer op het tweepersoons kleedje, teneinde aan haar teint te werken.
‘Die teint zal nog wel even in de oorspronkelijke staat blijven’, taxeer ik hoofdschuddend.
Haar rug ziet er nu uit alsof iemand een pak vanillevla aldaar heeft leeg geknepen en
dit met zijn Crocs, danwel met zijn blote tenen, naar de zijkanten heeft willen vegen.
Manlief ligt inmiddels ook weer op zijn rug, met z’n ogen dicht,
naast haar op het kleedje en vaag doch tevreden grijnzend.
‘Die valt me voorlopig niet meer lastig’, raad ik zijn gedachten.
Ik was, besef ik me plots, net getuige van een echtelijke smeerwraak…

 

Costa Almeria, 2015


 

Tags: , , , , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd6 oktober 2015 door Gerard in categorie Mijn favoriete mijmeringen, Soortgenoten, Vakantie

2 thoughts on “Smeerwraak

Prettig als je een reactie achterlaat!