Stilte in mij

Het bankje aan de uiterwaarden van de Maas is verweerdstilte in mij
en hangt bovendien helemaal scheef.
Toch nestel ik me er op en probeer het uitzicht in me op te nemen.
Grasland, met tientallen gaggelende, grauwe ganzen op de voorgrond.
Daarachter stroomt de Maas en ik zie het veerpondje naderen.
Aan de overkant het voor mij bekende dorpje, met de wiekloze molen.

Ik focus me op de gakkende ganzen.
Een exemplaar rekt zich uit, terwijl de rest graast.
Hij (of zij) gaat op zijn gevliesde tenen staan,
reikt zijn nek zo ver als ie kan, schudt overdreven met zijn vleugels
en gaat vervolgens ook weer verder met grazen.
Het is een grote groep, zo bij elkaar, en ze laten zich flink aan me horen.

Heerlijk! Ik geniet van dit moment ;
geen gedachte die mijn waarneming kan verstoren.
De geuren van dit stukje Brabant en de opstekende wind,
completeren dit zintuiglijke genot.
Rust in het hoofd, stilte in mij.
Ik strek mijn benen , ontvouw mijn armen, leg ze op de rugleuning
van het gammele bankje en omarm zo de wereld voor me.

Uit de grote groep vertrekt plots een koppeltje ganzen richting Gelderland.
Oh jee. Foute boel.
Daar komen de gedachten weer.
Potver.
Maar het is al te laat.
Het is sterker dan mij.

Ik vraag me af waar dit stelletje zo pardoes heen fladdert
en fantaseer er op los.
‘Zouden ze zich aan de groep onttrekken,
om even samen intiem te kunnen zijn, daar verderop achter de bomen?’
Je weet ’t niet..
Zou kunnen toch?
Ik vind het een romantische gedachte!

Maar dan stijgen er drie tegelijk op uit de groep
en laten ze me verbouwereerd achter met mijn romantische waanideeën.
Het zal toch niet?
Krampachtig probeer ik een andere reden van vertrek te bedenken
voor dit wegfladderende trio,
maar het beeld van drie parende ganzen wordt al in mijn hoofd geprojecteerd.
Ik zucht eens diep en leg mijn armen mokkend over elkaar in mijn schoot.

In gedachten probeer ik me te herinneren wanneer ik me voor het laatst
niet liet afleiden door mijn gedachten
en simpelweg wist te genieten van het moment.
Weer vult mijn hoofd zich met allerlei beelden en razendsnel verdwijnen ze ook weer.
Totdat er een beeld blijft hangen,
waarmee mijn hersenen me klaarblijkelijk
een antwoord willen geven op mijn vraag.

Beduusd neem ik het bekende beeld weer in me op
en laat mezelf meevoeren terug in de tijd.
Ik voel en ruik haar weer,
zie haar sprekende ogen, kus haar prachtige mond en
ik kan alleen maar gebiologeerd naar haar kijken.
Geen gedachten die me afleiden van dit mooie meisje,
slechts handen die willen voelen wat mijn ogen zien.

Absorberen is het woord dat het beste beschrijft wat ik doe.
Ik neem haar aandachtig in me op,
bestudeer haar open gezicht bewonderend,
betast haar lijf alsof ik hier later een cartografische kaart van wil maken
en raak geëmotioneerd en in vervoering.
De enige gedachte die in me opkomt is een prettige constatering:
‘Ik ben verliefd..’


 

Tags:
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd29 augustus 2014 door Gerard in categorie Liefde, Mijn favoriete mijmeringen, mindfulness

2 thoughts on “Stilte in mij

  1. Wondelgijn

    Herkenbaar en kenbaar… Maar met een beetje oefenen (en veel uurtjes op dat scheefje bankje), lgaat het je nog wel een keer lukken! #rustinjehoofd 🙂 Ondertussen is af en toe wat dromen ook wel eens lekker!

    Antwoord
    1. Gerard (Post author)

      Nou en of, heerlijk hoor dat dagdromen :-). En als ik dan weer eens rust in mijn hoofd wil, pas ik de aangeleerde ‘trucjes’ toe. Ook fijn!

      Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!