Stress in de buurtsuper

Het is lunchtijd.pudding
Ik snel naar de buurtsuper voor de broodnodige boodschappen:
koffie en melk.
Een eerste levensbehoefte dezer dagen.

Eenmaal in de buurtsuper aangekomen,
laat ik me verleiden en gris enkele
kippenpoten uit het koele schap.
‘Ze zijn in de aanbieding’, sus ik mijn geweten.

Onderweg naar de melk
wordt mijn doorgang geblokkeerd door een moeder
met een grote kinderwagen met inhoud en
een koter die het lopen net onder de knie heeft.

Dan maar eerst de koffie scoren,
dat zich in een kinderwagen-loos gebied bevindt.
Via een omweg probeer ik alsnog de melk te bereiken,
maar de blokkade is nu versterkt met een stilstaande rollator.

Het is een erg kleine supermarkt,
waar je dergelijke opstoppingen voor lief moet nemen.
Ik tuur in het schap, waar ik helemaal niet hoef te zijn,
en zwieper verveeld een slaatje in mijn kar.

Ik omzeil de blokkade een tweede maal,
en verzilver ondertussen mijn lege flessen voor een tegoedbon.
Het versvak, waar mijn melk staat, is nog altijd onbereikbaar
en ik begin de moeder met kinderwagen ietwat onsympathiek te vinden..

Op zoek naar een nieuwe sluiproute,
trekt een koek met parelkandij nu mijn aandacht.
Net als het gezellig ingerichte kraampje met allerlei
vijf december zoetigheid, in de buurt van de kassa’s.

Ik word helemaal blij van al deze lekkernijen en prijs mezelf
gelukkig dat ik twee pubers heb, die ik hiermee nog altijd kan verrassen.
In een tevreden roes schuif ik achteraan de rij bij de kassa
en signaleer een bekende –doch forse– billenpartij voor me.

De moeder, met kinderwagen en dartel zoontje, staat nu voor me in de rij.
Zoonlief trekt ondertussen tekeningen uit neergezette schoentjes,
die andere goedgelovige koters voor een oude grijsaard hebben gemaakt.
De billenpartij verlaat nu de rij en is duidelijk voornemens in te grijpen.

Het mannetje wordt aan zijn arm bij de schoentjes weggetrokken,
op veilige afstand geparkeerd en bestraffend toegesproken.
De moeder raapt de tekeningen van de grond en
propt deze volstrekt willekeurig terug in de tekeningloze schoentjes.

Met het gezicht van een oorwurm haast ze zich naar de rij bij de kassa,
waar inmiddels iedereen haar zuchtend en geïrriteerd gadeslaat.
De boodschappen gooit ze haastig in het rekje onder de slapende baby en
tussendoor hijst ze haar grote jeans op tot – zo lijkt het– onder haar oksels.

Halverwege het inpakken blijkt haar gekochte griesmeelpudding rode saus te lekken.
Deze wordt nu onder de baby vandaan getrokken en
verongelijkt aan de caissière getoond, die op haar beurt
een collega vraagt nieuwe pudding voor ‘mevrouw’ te halen.

Op de achtergrond heeft haar kroost inmiddels zijn eerdere activiteit hervat,
maar begrijpelijkerwijs ontgaat haar dit nu volledig.
‘Zo snel mogelijk de boodschappen inladen en dan als de sodemieter weg hier’,
hoor ik haar denken.

Als de collega terugkomt met de pudding, overhandigt ze die aan mij,
en geef ik deze door aan de tamelijk gestreste moeder,
die juist klaar is met inpakken en afrekenen en
waar ik inmiddels flink mee te doen heb.

Eenmaal thuis aangekomen,
constateer ik dat ik alsnog de melk ben vergeten.
Best suf, voor iemand die in alle rust zijn
boodschappen heeft kunnen doen.


Tags: , , , , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd2 december 2014 door Gerard in categorie Soortgenoten

10 thoughts on “Stress in de buurtsuper

  1. Corja

    Irritatie die kantelt naar mededogen; de ware kerstgedachte alreeds Gerard! Bovendien: geweten gesust en koters tevredengesteld. Mooi, mooi, mooi. Maar lees ik nu goed dat je de volgende keer niet alleen een karretje, maar OOK weer een mandje meeneemt? 🙂
    Heerlijk geschreven, met een grote grijns gelezen!

    Antwoord
  2. Appelvrouw

    Ik weet inmiddels dat er tijdstippen zijn dat je niet naar de winkel moet, om dit soort obstakels te ontwijken.
    En nu begrijp ik waarom er winkelwagentjes zijn (daar kan teveel in als je opgehouden wordt).

    Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!