Maasmannetje

Daar loopt ie weer.chaplin
Het asfalt is nat.
De Maasdijk is glinsterend zwart.
Passerende auto’s spetteren modderig water
op zijn shabby jeans, maar het deert hem niet.

Hij is klein van stuk
en heeft een snor zoals die je in de jaren zeventig zo vaak zag.
Je kunt zijn voortbewegen ook geen lopen noemen;
het is meer een soort slenteren.
Op pad zonder doel. Lees verder

Thuiskomen

Ik vind het altijd een feestje om thuis te komen
Zo rijdend over het dijkje langs de Maas
begroeten de vertrouwde vormen me
De grazende koeien aan het begin van de weg
lijken te zweven door de deken van nevel
Net als de schapen iets verderop
Een vlucht ganzen scheert in V-formatie
over het sprookje dat mijn thuis is
Een man strekt zich eens lekker uit
op een wiebelig houten bankje
en ziet zijn trouwe viervoeter
nieuwsgierig neuzen in het natte gras Lees verder