Telefoonwinkel

Enkele weken terug was mijn vorige mobieltje overleden aan een sterfgeval,dodo png
en spoedde ik me met lichte tegenzin naar zo’n phone-winkel.
Een plek waar ik normaal gesproken niet kom,
en eigenlijk ook niet wens te komen.
Nu dus geen keus.


Ik drentel onzeker die winkel binnen,
werp een blik op al die glimmende dingen, en weet ’t eigenlijk al.
Mijn nieuwe toestel zit er niet tussen.
Ik loop naar de balie, waar twee giechelende meiden achter stonden
en -Goddank- een generatiegenoot van me.
Ik richt me uiteraard tot hem en stel de vraag, die aldaar iedereen onmiddellijk doet verstommen:

‘ik zoek een telefoon waarmee ik alleen maar kan bellen, en als het echt niet anders kan,
ik ben flexibel- ik sms’jes mee kan ontvangen.’
De monden van beide giechelende meiden blijven hangen in een giechel en zakken ver open.
Hun ogen tonen ongeloof, zoals ik alleen maar zou kunnen kijken
als ik een kikker in een prinsesje zou zien veranderen.
Maar ja, ik ben dan ook 46.
Stilte in de zaak.
De generatie-meneer stopt waar ie mee bezig was, kijkt me aan,
begint te grijnzen en spreekt de geruststellende woorden:
‘Oei, meneer, daar is niet zo veel vraag meer naar.
Alleen sommige bejaarden willen dat nog.(..)
Maar ik kan even in het magazijn kijken of we nog een simp…eh….gebruiksvriendelijk toestel voor u hebben.
Heeft u nog voorkeur voor een kleur, meneer?’
Ik: ‘als ie maar kan bellen, meneer, vind ik alles prima’.

De man verdwijnt in het magazijn
en ik wordt nog steeds door de twee meiden aangestaard alsof ik melaats ben.
Alhoewel beide dames vermoedelijk geen idee zullen hebben wat melaatsheid is.
Na enkele minuten zwaait de magazijndeur weer open
en komt de generatiegenoot triomfantelijk op me af lopen.
Boven zijn hoofd zwaait hij trots met een sjofel doosje, als ware het een Championsleaque-beker.
Vol ongeloof en verwonderd pakt hij het kleinood uit.
Alsof hij een Dodo op Terschelling is tegengekomen.
‘Het is een zwarte’, roept de beroeps-gereformeerde meneer blij.
‘Das mooi’, mompel ik quasi geïnteresseerd, en trek mijn portemonnee uit mijn broekzak.
De beste man kijkt me even taxerend aan en vraagt dan zelfverzekerd
of hij de instellingen voor me goed zal zetten en of ie de SIM-kaart voor mij moet overzetten.
‘Graag’, antwoord ik enigszins opgelucht, me tegelijk afvragend wat een SIM-kaart toch ook al weer was.
Hierna overhandig ik hem de verschuldigde € 20,- en verlaat opgelucht deze winkel.
Het personeel heeft vanavond in ieder geval een goed verhaal te vertellen, bedenk ik me.

Wijchen, 2014


 

Tags: , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd17 augustus 2014 door Gerard in categorie Overige

Prettig als je een reactie achterlaat!