Witgoed

Ik zit op het terras op de markt,witgoed
onder de ramen van het appartement waar ik
ruim drie jaar heb mogen wonen.
Het zonnetje laat het afweten vandaag,
en dus zijn de tafeltjes om me heen onbezet.

De serveerster komt vrijwel meteen aangesneld,
begroet me enthousiast en haalt me over om
een appelgebak bij de cappuccino te bestellen.
Binnen een minuut staat mijn bestelling voor me
en nog voor het middaguur zal ik deze traktatie hebben genuttigd.

Mijn benen zijn gestrekt en verdwijnen onder het ronde tafeltje.
Ik zit met mijn rug naar mijn voormalige woonruimte toe,
kan de verleiding niet weerstaan, draai me om
en neem het pand met de gezellige raampjes in me op.
Er hangen andere gordijnen nu, constateer ik. Luxaflex.
Maar de plafondventilator hangt er nog.

Genoeg gezien.
De cappuccino en het gebak vragen nu mijn aandacht.
Terwijl ik kleine slokjes koffie slurp,
zie ik aan de overkant een verkoper van de witgoedzaak staan.
Hij staat halverwege het gangpad van de winkel
en heeft zijn linker hand in zijn jeans gestoken.

Hij drinkt ook koffie.
Uit een plastic bekertje.
Hij stapt loom twee passen voorwaarts, blijft weer staan
en brengt het bekertje troost naar zijn mond.
Hij staart en lijkt in gedachten verzonken.
Uit zijn houding spreekt moedeloosheid.

Er zijn geen klanten die hij kan adviseren,
zoveel is wel duidelijk.
Ik vraag me ietwat bezorgd af of er überhaupt al klandizie is geweest,
maar ik vrees van niet.
Van achteruit de winkel komt nu een collega aangelopen,
die een beduidend energiekere uitstraling heeft.

Jolig slaat hij zijn oudere collega op de schouder,
die hierop snel zijn bekertje koffie bij zijn blauwe blouse vandaan beweegt.
Klaarblijkelijk te laat, want de hand die net nog in de jeans zat,
komt tevoorschijn en zoekt het getroffen gebied.
Het bekertje wordt nu neergezet,
met twee handen wordt de blouse strakgetrokken
en zijn ogen aanschouwen bedroefd datgene waarvoor hij al vreesde.

Zijn blik zoekt hierna die van zijn veel jongere collega,
die, voorover gebogen, ook de schade opneemt en vermoedelijk ‘sorry hoor’ prevelt.
Zonder ook nog eens woorden vuil te maken aan deze suffe actie,
sjokt de oudere witgoedadviseur naar achteren en
laat zijn jongere kompaan schuldbewust achter.
Voor de veiligheid bergt die zijn beide handen nu op in zijn broekzakken.

Hij draalt even, maar loopt dan plots naar de ingang van de winkel
en speurt het marktplein af, wellicht op zoek naar potentiële klanten.
Die zijn er amper en zijn handen verdwijnen nog dieper in de zakken.
Mismoedig kijkt hij naar de buren rechts van hem,
waar een groepje mensen zich verdringt voor een klein loketje.
Een loket waar warme kippenboutjes en verse broodjes van eigenaar wisselen.

De kerktoren slaat twaalf maal, de jonge schouderklopper loopt de zaak weer in
en verdwijnt uit mijn beeld.
‘Lunchtijd’, mompel ik in mezelf
en in gedachten zie ik beide mannen op een klapstoeltje,
ergens achter in het magazijn, zwijgend een boterham eten.
‘Pensioen’ en ‘omscholing’ zijn wellicht woorden die hun gedachten nu bepalen…


Tags: , , ,
Copyright © Prettig Mijmeren 2015. All rights reserved.

Gepubliceerd10 september 2014 door Gerard in categorie Soortgenoten

2 thoughts on “Witgoed

  1. Rob Alberts

    Nieuwe wegen, nieuwe kansen.

    Ooit trakteerde ik mij zelf elke vrije dag op koffie met een appelpunt.
    Zoveel vrije dagen waren er niet, maar mijn buik is toch van gegroeid.

    Nu houd ik het alleen op een cappuccino.

    Je schrijft mooi beeldend.

    Vriendelijke groet,

    Antwoord

Prettig als je een reactie achterlaat!